Guru Ko Kijai Dnḍavat

Gurudev Ka Ang
Guru Ko Kijai Dnḍavat, Koṭi Koṭi Paranam. Kiṭ Na Jane Bhring Ko, Vah Kar Le Ap Saman॥1॥
Jagat Janayo Jehi Sakal, So Guru Pragaṭe Ay. Jin Guru Ankhi Na Dekhaya, So Guru Diya Lakhay॥2॥
Sataguru Sam Ko Hai Saga, Sadhusam Ko Dat. Hari Saman Ko Hituhai, Harijan Sam Ko Jat॥3॥
Sataguru Ki Mahima Annt, Annt Kiya Upakar. Lochan Annt Ughariya, Annt Dikhavanahar॥4॥
Jehi Khojat Brahma Thake, Sur Nar Muni Aru Dev. Kahai Kabir Sun Sadhava, Kar Sataguru Ki Sev॥5॥
Kabir Guru Gurua Mila, Ral Gaya Aṭe Lon. Jati Panti Kul Miṭi Gaya, Nam Dharaiga Kaun॥6॥
Gyan Prakasi Guru Mila, So Jan Bisari Na Jay. Jab Sahib Kirapa Kari, Tab Guru Miliya Ay ॥7॥
Guru Sahib Kari Janiye, Rahiye Sabad Samay. Mile To Dnḍavat Bndagi, Pal Pal Dhyan Lagay॥8॥
Guru Ko Sir Par Rakhiye, Chaliye Agya Mahin. Kahai Kabir Ta Das Ko, Tin Lok ḍar Nahin॥9॥
Guru Gobind Doukhade, Ka Ke Lagaun Pany. Balihari Guru Apane, Jin Gobind Diyo Batay॥ 0॥
Balihari Guru Apane, Ghadi Ghadi Sau Sau Bar. Ka D Manuṣ Se Devata Kiya, Karat Na Lagi Bar॥11॥
Lakh Kos Jo Guru Basain, Dijai Surat Paṭhay. Sabad Turi Asavar Hai, Pal Pal Avabai Jay॥12॥
Jo Guru Basain Banarasi, Siṣy Samundar Tir. Ek Palak Bisarai Nahin, Jo Gun Hoy Sarir 13॥
Sab Dharati Kagad Karoon, Lekhani Sab Banaray. Sat Samund Ki Masi Karoon, Guru Gun Likha Na Jay॥14॥
Booda Tha Par Oobara, Guru Ki Lahari Chamakk. Beda Dekha Jhanjhara, Ootari Bhaya Farakk॥1 5॥
Pahile Data Siṣ Bhaya, Jin Tan Man Arapa Sis. Pachhe Data Guru Bhaye, Jin Nam Diya Bakasis॥6॥
Satanam Ke Paṭatare, Deve Ko Kachhu Nahin. Kaya Lai Guru Sntoṣiye, Havas Rahi Man Mahin॥7॥
Man Diya Tin Sab Diya, Man Ki Lar Sarir. Ab Deve Ko Kachhu Nahin, Yon Kah Das Kabir॥8॥
Tan Man Diya To Bhal Kiya, Sir Ka Jasi Bhar. Kabahoon Kahai Ki Main Diya, Ghani Sahaiga Mar॥॥9॥
Tan Man Ta Ko Dijiye, Ja Ke Viṣaya Nahin. ॥
Apa Sabahi ḍari Kai, Rakhai Sahib Mahin॥20॥
Tan Man Diya To Kya Hua, Nij Man Diya Na Jay. Kahai Kabir Ta Das Se, Kaise Man Patiyay॥21॥
Tan Man Diya Apana, Nij Man Ta Ke Sng. Kahai Kabir Nirabhay Bhaya, Sun Sataguru Parasng॥22॥
Nij Man To Nicha Kiya, Charan Knval Ki ṭhaur. Kahai Kabir Gurudev Bin, Najar Na Abai Aur॥23॥
Guru Sikaligar Kijiye, Manahin Maskala Dei. Man Ka Mail Chhudan Kai, Chit Darapan Kari Lei॥24॥ . Siṣ Khanḍa Guru Maskala, Chaḍhxe Nam Kharasan. Sabad Sahai Sanamukh Rahai, To Nipajai Siṣy Sujan॥25॥
Guru Dhobi Siṣ Kapada, Sabun Sirajanahar. Surati Sila Par Dhoiye, Nikase Joti Apar॥ 26॥
Guru Kumhar Siṣ Kunbh Hai, Gaḍhx Gaḍhx Kaḍhxe Khoṭ. Antar Hath Sahar Dai, Bahar Bahai Choṭ॥27॥
Sataguru Mahal Banaya, Prem Gilava Dinh. Sahib Darasan Karane, Sabad Jharokha Kinh ॥28॥
Guru Sahib To Ek Hain, Dooja Sab Akar. Apa Meṭe Guru Bhaje, Tab Pavai Karatar॥29॥
Gyan Samagam Prem Sukh, Daya Bhakti Bisvas. Guru Seva Ten Paye, Sataguru Charan Nivas॥30॥
Guru Manuṣ Kari Janate, Te Nar Kahiye Andh. Maha Dukhi Snsar Men, Age Jam Ke Bndh॥31॥
Guru Manuṣ Kari Janate, Charanamrit Ko Pani. Te Nar Narakai Jaiinge, Janm Janm Hai Svan॥32॥
Kabir Te Nar Andh Hain, Guru Ko Kahate Aur. Hari Rooṭhe Guru ṭhaur Hai, Guru Rooṭhe Nahin ṭhaur॥33॥
Guru Hain Bad Gobind Ten, Man Men Dekhu Bichar. Hari Sumire So Var Hai, Guru Sumire So Par॥34॥
Guru Siḍhxi Ten Ootare, Sabad Bihoona Hoy. Ta Ko Kal Ghasiṭi Hai, Rakhi Sake Nahin Koy॥ 35॥
Ahn Agin Nisi Din Jarai, Guru Se Chahai Man. Ta Ko Jam Nyota Diyo, Hoṭh Hamar Mihaman॥ 36॥
Guru Se Bhed Jo Lijiye, Sis Dijiye Dan. Bahutak Bhondubahi Gaye, Rakhi Jiv Abhiman॥ 37॥
Guru Saman Data Nahin, Jachak Siṣy Saman. Tin Lok Ki Sampada, So Guru Dinha Dan॥38॥
Jam Garaje Bal Bagh Ke, Kahai Kabir Pukar. Guru Kirapa Na Hot Jo, Tau Jam Khata Far॥ 39॥
Guru Paras Guru Paras Hai, Chndan Bas Subas. Sataguru Paras Jiv Ko, Dinha Mukti Nivas॥40॥
Hai Abaran Baran Amoort Jo, Kaho Tahi Kin Pekh. Guru Daya Ten Pavai, Surat Nirat Kari Dekh॥41॥
Pnḍait Paḍhxi Guni Pachi Mue , Guru Bin Milai Na Gyan. Gyan Bina Nahin Mukti Hai, Sat Sabad Paraman॥42॥
Mool Dhyan Guru Roop Hai, Mool Pooja Guru Panv. ॥
Mool Nam Guru Bachan Hai, Mool Saty Sat Bhav॥ 43॥
Kahai Kabir Taji Bharam Ko, Nanha Hai Ke Piv. Teji Ahn Guru Charan Gahu, Jam Se Bachai Jiv ॥44॥
Tin Lok Nau Khnḍa Men, Guru Ten Bada Na Koi. Karata Karai Na Kari Sake, Guru Karai So Hoi॥45॥
Kabira Hari Ke Rooṭhate, Guru Ke Sarane Ja. Kahai Kabir Guru Rooṭhate, Hari Nahin Hot Saha॥46॥
Guru Ki Agya Avai, Guru Ki Agya Jay. Kahai Kabir So Snt Hai, Ava Gavan Nasay॥47॥
Thapan Pai Thir Bhaya, Sataguru Dinhi Dhir. Kabir Hira Banijiya, Manasarovar Tir॥48॥
Kabir Hira Banijiya, Hiradai Pragaṭi Khani. Satt Puruṣ Kirapa Kari, Sataguru Mile Sujan॥49॥
Nischay Nidhi Milay Tat, Sataguru Sahas Dhir. Nipaji Men Sajhi Ghana, Banṭanahar Kabir॥50॥
Kabir Badal Prem Ko, Ham Par Barasyo Ay. Antar Bhinji Atma, Haro Bhayo Banaray॥51॥
Sataguru Ke Sadake Kiya, Dil Apane Ko Sach. Kalajug Ham Se Lari Para, Muhakam Mera Banch ॥52॥
Sache Guru Ki Pachchh Men, Man Ko De ṭhaharay. Chnchal Ten Niahchal Bhaya, Nahin Avabai Nahin Jay॥53॥
Bhali Bhai Jo Guru Mile, Natar Hoti Han. Dipak Joti Patng Jyon, Parata Ay Nidan॥54॥
Bhali Bhai Jon Guru Mile, Ja Ten Paya Gyan. Ghaṭahi Mahin Chabootara, Ghaṭahi Mahin Divan॥55॥
Guru Mila Tab Janiye, Miṭe Moh Tan Tap. Harṣ Sok Byapai Nahin, Tab Guru Apai Ap॥56॥
Gurutumhasha Kahan Hai, Chela Kahan Rahay. Kyon Karike Milana Bhaya, Kyon Bichhude Ave Jay॥57॥
Guruhamara Gagan Men, Chela Hai Chit Mahin. Surat Sabad Mela Bhaya, Bichhudt Kabadahoon Nahin॥58॥
Bastu Kahin ḍhoonḍhxe Kahin, Kehi Bidhi Avabai Hath. Kahai Kabir Tab Paye, Jab Bhedi Lije Sath॥59॥
Bhedi Linha Sath Kar, Dinhi Bastu Lakhay. Koṭi Janam Ka Pnth Tha, Pal Men Pahuncha Jay॥60॥
Jal Paramane Machhari, Kul Parabhavai Buddhi. Ja Ko Jaisa Guru Mile, Ta Ko Taisi Suddhi॥61॥
Yah Tan Biṣ Ki Belari, Guru Amrit Ki Khan. Sis Diye Jo Guru Milen, Tau Bhi Sasta Jan॥62॥
Chetan Chauki Baiṭh Kari, Sataguru Dinhi Dhir. Nirabhay Hai Niahsnk Bhaju , Keval Nam Kabir॥ 63॥
Bahe Bahaye Jat The, Lok Bed Ke Sath. Painḍae Men Sataguru Mile, Dipak Dinha Hath॥64॥
Dipak Dinha Tel Bhari, Bati Dai Adhaghaṭṭ. Poora Kiya Bisahana, Bahuri Na Avai Haṭṭ॥65॥
Chaupad Madi Chauhaṭe, Sari Kiya Sarir. Sataguru Danv Bataya, Khelai Das Kabir॥66॥
Aisa Koii Na Mila, Satt Nam Ka Mit. Tan Man Saunpai Mirag Jyon, Sunai Badhik Ka Git॥67॥
Aise To Sataguru Mile, Jin Se Rahiye Lag. Sab Hi Jag Sital Bhaya, Jab Miṭi Apani Ag॥ 68 ॥
Sataguru Hamase Rijhi Kai, Ek Kaha Parasng. Barasa Badal Prem Ka, Bhinji Gaya Sab Ang॥ 69॥
Sataguru Ke Upades Ka, Suniyo Ek Bichar. Jo Sataguru Milata Nahin, Jata Jam Ke Dvar॥70॥
Jam Dvare Par Doot Sab, Karate Khincha Tan. Tin Ten Kabahoon Na Chhooṭata, Firata Charo Khani॥71॥
Char Khani Men Bharamata, Kabahoon Na Lahata Par. So To Fera Miṭi Gaya, Sataguru Ke Upakar॥ 72॥
Jara Mich Byapai Nahin, Muva Na Suniye Koy. Chalu Kabir Va Des Men, Jahan Baida Sataguru Hoy॥73॥
Kal Ke Mathe Panv De, Sataguru Ke Upades. Sahib Ank Pasariya, Lai Chala Apane Desh॥74॥
Sataguru Sacha Soorama, Sabad Jo Baha Ek. Lagat Hi Bhay Miṭi Gaya, Pada Kaleje Chhek॥ 75॥
Sataguru Sacha Soorama, Nakh Sikh Mara Poor. Bahar Ghav Na Disai, Bhitar Chakanachoor॥76॥
Sataguru Sabad Kaman Kari, Bahan Laga Tir. Ek Jo Baha Prem Se, Bhitar Bidha Sarir॥77॥
Sataguru Baha Ban Bhari, Dhar Kar Soodhi Mooṭh. Ang Ughaore Lagiya, Gaya Dhuvan Sa Fooṭ॥78॥
Sataguru Mera Soorama, Bedhan Sakal Sarir. Ban Dhuvan Sa Fooṭiya, Kyon Jive Das Kabir ॥79॥
Sataguru Mara Ban Bhari, Nirakhi Nirakhi Nij ṭhaur. Nam Akela Rahe Gaya, Chit Na Avabai Aur ॥80॥
Kar Kaman Sar Sadhi Ke, Khainchi Jo Mara Mahin. Bhitar Bindhe So Mari Rahai, Jibai Pai Jivai Nahin॥ 81॥
Jabahi Mara Khainchi Ke, Tab Main Mooa Jani. Lagi Choṭ Jo Sabad Ki, Gai Kaleje Chhani॥82॥
Sataguru Mara Ban Bhari, ḍaola Nahin Sarir. Kahu Chumbak Kya Kari Sake, Sukh Lage Vohi Tir॥ 83॥
Sataguru Mara Tan Kar, Sabad Surngi Ban. Mera Mara Fir Jiye, To Hath Na Gahoon Kaman॥84॥
Gyan Kaman Au Lav Guna, Tan Tarakas Man Tir. Bhalaka Bahai Tat Sar Ka, Mara Hadaf Kabir॥85॥
Kadi Kaman Kabir Ki, Dhari Rahai Chaugan. Kete Jodha Pachi Gaye, Khinche Snt Sujan॥86॥
Lagi Gansi Sukh Bhaya, Marai Na Jivai Koy. Kahai Kabir So Amar Bhe, Jivat Miratak Hoy॥ 87॥
Hnse Na Bole Unamuni, Chnchal Mela Mar. Kabir Antar Bedhiya, Sataguru Ka Hathiyar॥88॥
Goonga Hua Bavara, Bahira Hua Kan. Panyan Se Pngula Hua, Sataguru Mara Ban॥89॥
Sataguru Mara Ban Bhari, ṭooṭi Gaya Sab Jeb. Kahoon Apa Kahoon Apada, Tasabi Kahoon Kiteb॥90॥
Sataguru Mara Prem Se, Rahi Kaṭari ṭooṭ. Vaisi Ani Na Salahi, Jaisi Sale Mooṭh॥91॥
Sataguru Mara Ban Bhari, Nirakhi Nirakhi Nij ṭhaur. Alakh Nam Men Rami Raha, Chit Na Abai Aur॥92॥
Man Badai Oorami, Ye Jag Ka Byavahar. Das Garibi Bndagi, Sataguru Ka Upakar॥93॥
Dil Hi Men Didar Hai, Bad Bahai Snsar. Sataguru Sabad Ka Maskala, Mohin Dikhavanahar॥94॥
Dise Hai So Binasihai, Nam Dhare So Jay. Kabir Soii Tatt Gahu, Ja Sataguru Diyo Batay॥95॥
Kudarat Pai Khabar Se, Sataguru Diyo Batay. Bhnvara Bilamyo Kamal Se, Ab Kaise Udi Jay॥96॥
Satt Nam Chhodoon Nahin, Sataguru Sikh Diya. Abinasi Ko Parasi Ke, Atam Amar Bhaya॥97॥
Sataguru To Aisa Mila, Tate Loh Luhar. Kasani De Knchan Kiya, Tay Liya Tatt Sar॥98॥
Sataguru Mili Nirabhay Bhaya, Rahi Na Dooji As. Jay Samana Sabad Men, Satt Nam Visvas॥99॥
Kabir Guru Ne Gam Kahi, Bhed Diya Arthay. Surat Knval Ke Antare, Niradhar Pad Pay॥100॥
Kumati Kinch Chela Bhara, Gurugyan Jal Hoy. Janam Janam Ka Moracha, Pal Men ḍarai Dhoy॥101॥
Ghar Men Ghar Dikhalay De, So Guru Snt Sujan. Pnch Sabad Dhunakar Dhun, Bajai Gagan Nisan॥102॥
Jay Milyo Parivar Men, Sukh Sagar Ke Tir. Baran Palaṭi Hnsa Kiya, Sataguru Satt Kabir॥103॥
Sache Guru Ke Pachchh Men, Man Ko De ṭhaharay. Chnchal Ten Nichal Bhaya; Nahin Abai Nahin Jay॥104॥
Guru Sikaligar Kijiye, Gyat Maskala Dei. Man Ka Mail Chhuda Ke, Chit Darapan Kari Lei॥105॥
Gurubatavai Sadh Ko, Sadh Kahai Guru Pooj. Aras Paras Ke Khel Men, Bhai Agam Ki Soojh॥106॥
Chit Chokha Man Nirmala, Budhi Ootam Mati Dhir. So Dhokha Bich Kyon Rahai, Jehi Sataguru Milai Kabir॥107॥
Chit Chokha Man Nirmala, Dayavnt Gambhir. Soii Uhavan Bicharai, Jehi Sataguru Milai Kabir॥108॥
Sataguru Satt Kabir Hai, Snkaṭ Pada Hajir. Hath Jori Binati Karoon, Bhavasagar Ke Tir॥109॥
Koṭin Chnda Oogaven, Sooraj Koṭi Hajar. Sataguru Miliya Bahare, Disat Ghor Andhar॥110॥
Sataguru Mohin Nivaniya, Dinha Ammar Bol. Sital Chhaya Sugam Fal, Hnsa Karai Kalol॥ 111॥
Gyan Samagam Prem Sukh, Daya Bhakti Bisvas. Sataguru Mili Eke Bhaya, Rahi Na Dooji As॥112॥
Sataguru Paras Ke Sila, Dekho Soch Bichar. Aii Parosin Le Chali, Diyo Diya Snvar॥113॥
Jiv Adham Au Kuṭil Hai, Kabahoon Nahin Patiyay. Ta Ko Augun Meṭi Kai, Sataguru Hot Sahay॥114॥
Pahale Bura Kamai Ke, Bandhi Biṣ Ki Poṭ. Koṭi Karm Pal Men Kaṭe, Jab Aya Guru Ki Oṭ॥115॥
Sataguru Bade Sarapha Hain, Parakhen Khara Aru Khoṭ. Bhavasagar Ten Nikari Kai, Rakhain Apani Oṭ॥116॥
Bhavasagar Jal Biṣ Bhara, Man Nahin Bandhe Dhir. Sabad Sanehi Guru Mila, Utara Par Kabir॥117॥
Sataguru Sabad Jahaj Hain, Koi Koi Pavai Bhed. Samund Bund Eke Bhaya, Kis Ka Karoon Niṣedh ॥118॥
Sataguru Bade Jahaj Hain, Jo Koi Baiṭhe Ay. Par Utarai Aur Ko, Apano Paras Lay॥119॥
Bin Sataguru Bachai Nahin, Firi Boode Bhav Mahin. Bhavasagar Ke Tras Men, Sataguru Pakaren Banhin॥120॥
Mi Sataguru Mila To Kya Bhaya, Jo Man Padi Bhol. Pas Bastr ḍhanke Nahin, Kya Karai Bapuri Chol॥122॥
Jag Mooa Biṣadhar Dhare, Kahai Kabir Bichar. Jo Sataguru Ko Paya, So Jan Utarai Par॥122॥
Bin Sataguru Upades, Sur Nar Muni Nahin Nistare. Brahma Bisnu Mahes, Aur Sakal Jiv Ko Ganai॥123॥
Ketik Paḍhxi Guni Pachi Muva, Jog Jagy Tap Lay. Bin Sataguru Pavai Nahin, Koṭin Karai Upay॥124॥
Karahu Chhod Kul Laj, Jo Sataguru Upades Hai. Hoy Tabai Jiv Kaj, Nichay Kai Paratit Karu॥125॥
Achchhar Adi Jagat Men, Ja Kar Sab Bistar. Sataguru Daya Se Paye, Sattanam Nij Sar॥126॥
Sataguru Khojo Snt, Jiv Kaj Jo Chahahoo. Meṭau Bhav Ko Ank, Avagaman Nivarahoo॥127॥
Binavai Doṭh Kar Jor, Sataguru Bndi-Chhor Hain. Pavai Nam Ki ḍaor, Jara Maran Bhavajal Miṭai॥128॥
Satt Nam Nij Soy, Jo Sataguru Daya Karen. Aur Jhooṭh Sab Hoy, Kahe Ko Bharamat Firai॥129॥
Sataguru Saran Na Avaho, Firi Firi Hoy Akaj. Jiv Khoy Sab Jahinge, Kal Tihoon Pur Raj॥130॥
Jo Sat Nam Samay, Sataguru Ki Paratit Kar. Jam Kai Amal Miṭay, Hns Jay Satalok Kahn॥131॥
Tat Darasi Jo Hoy, So Sat Sar Bicharai. Pavai Tatt Biloy, Sataguru Kai Chela Soii॥132॥
Jag Bhavasagar Mahin, Kahu Kaise Boodt Tarai. Gahu Sataguru Ki Bahin, Jo Jal Thal Rachchha Karain॥133॥
Nij Man Sataguru Pas, Jahin Pay Sab Sudhi Milai. Jag Ten Rahai Udas, Ta Kahan Kyon Nahin Khojiye॥134॥
Yah Sataguru Upades Hai, Jo Mane Paratit. Karam Bharam Sab Tyagi Kai, Chalai So Bhavajal Jiti॥135॥
Sataguru To Satt Bhav Hai, Jo As Bhed Batay. Dhany Siṣy Dhan Bhag Tehin, Jo Aisi Sudhi Pay॥136॥
Jan Kabir Bndan Karai, Kehi Bidhi Kijai Sev. Var Par Ki Gam Nahin, Namo Namo Guru Dev॥137॥

गुरुदेव का अंग
गुरु को कीजै दंडवत, कोटि कोटि परनाम।
कीट न जाने भृंग को, वह कर ले आप समान॥1॥
जगत जनायो जेहि सकल, सो गुरु प्रगटे आय।
जिन गुरु आँखि न देखया, सो गुरु दिया लखाय॥2॥
सतगुरु सम को है सगा, साधू सम को दात।
हरि समान को हितू है, हरिजन सम को जात॥3॥
सतगुरु की महिमा अनँत, अनँत किया उपकार।
लोचन अनँत उघारिया, अनँत दिखावनहार॥4॥
जेहि खोजत ब्रह्मा थके, सुर नर मुनि अरु देव।
कहै कबीर सुन साधवा, कर सतगुरु की सेव॥5॥
कबीर गुरु गुरुआ मिला, रल गया आटे लोन।
जाति पाँति कुल मिटि गया, नाम धरैगा कौन॥6॥
ज्ञान प्रकासी गुरु मिला, सो जन बिसरि न जाय।
जब साहिब किरपा करी, तब गुरु मिलिया आय ॥7॥
गुरु साहिब करि जानिये, रहिये सबद समाय।
मिले तो दँडवत बंदगी, पल पल ध्यान लगाय॥8॥
गुरु को सिर पर राखिये, चलिये आज्ञा माहिं।
कहै कबीर ता दास को, तीन लोक डर नाहिं॥9॥
गुरु गोबिंद दोऊ खड़े, का के लागौं पाँय।
बलिहारी गुरु आपने, जिन गोबिंद दियो बताय॥ 0॥
बलिहारी गुरु आपने, घड़ि घड़ि सौ सौ बार।
का द मानुष से देवता किया, करत न लागी बार॥11॥
लाख कोस जो गुरु बसैं, दीजै सुरत पठाय।
सबद तुरी असवार है, पल पल आवबै जाय॥12॥
जो गुरु बसैं बनारसी, सिष्य समुन्दर तीर।
एक पलक बिसरै नहीं, जो गुन होय सरीर 13॥
सब धरती कागद करूं, लेखनि सब बनराय।
सात समुँद की मसि करूँ, गुरु गुन लिखा न जाय॥14॥
बूड़ा था पर ऊबरा, गुरु की लहरि चमक्क।
बेड़ा देखा झाँझरा, ऊतरि भया फरक्क॥1 5॥
पहिले दाता सिष भया, जिन तन मन अरपा सीस।
पाछे दाता गुरु भये, जिन नाम दिया बकसीस॥6॥
सतनाम के पटतरे, देवे को कछु नाहिं।
कया लै गुरु संतोषिये, हवस रही मन माहिं॥7॥
मन दीया तिन सब दिया, मन की लार सरीर।
अब देवे को कछु नहीं, यों कह दास कबीर॥8॥
तन मन दिया तो भल किया, सिर का जासी भार।
कबहूँ कहै कि मैं दिया, घनी सहैगा मार॥॥9॥
तन मन ता को दीजिये, जा के विषया नाहिं। ॥
आपा सबही डारि कै, राखै साहिब माहिं॥20॥
तन मन दिया तो क्या हुआ, निज मन दिया न जाय।
कहै कबीर ता दास से, कैसे मन पतियाय॥21॥
तन मन दीया आपना, निज मन ता के संग।
कहै कबीर निरभय भया, सुन सतगुरु परसंग॥22॥
निज मन तो नीचा किया, चरन कँवल की ठौर।
कहै कबीर गुरुदेव बिन, नजर न आबै और॥23॥
गुरु सिकलीगर कीजिये, मनहिं मस्कला देइ।
मन का मैल छुड़ाइं कै, चित दरपन करि लेइ॥24॥ ।
सिष खांडा गुरु मस्कला, चढ़े नाम खरसान।
सबद सहै सनमुख रहै, तो निपजै सिष्य सुजान॥25॥
गुरु धोबी सिष कापड़ा, साबुन सिरजनहार।
सुरति सिला पर धोइये, निकसे जोति अपार॥ 26॥
गुरु कुम्हार सिष कुंभ है, गढ़ गढ़ काढ़े खोट।
अंतर हाथ सहार दै, बाहर बाहै चोट॥27॥
सतगुरु महल बनाइया, प्रेम गिलावा दीन्ह।
साहिब दरसन कारने, सबद झरोखा कीन्ह ॥28॥
गुरु साहिब तो एक हैं, दूजा सब आकार।
आपा मेटे गुरु भजे, तब पावै करतार॥29॥
ज्ञान समागम प्रेम सुख, दया भक्ति बिस्वास।
गुरु सेवा तें पाइये, सतगुरु चरन निवास॥30॥
गुरु मानुष करि जानते, ते नर कहिये अंध।
महा दुखी संसार में, आगे जम के बंध॥31॥
गुरु मानुष करि जानते, चरनामृत को पानि।
ते नर नरकै जाइईँगे, जन्म जन्म है स्वान॥32॥
कबीर ते नर अंध हैं, गुरु को कहते और।
हरि रूठे गुरु ठौर है, गुरु रूठे नहिं ठौर॥33॥
गुरु हैं बड़ गोबिन्द तें, मन में देखु बिचार।
हरि सुमिरे सो वार है, गुरु सुमिरे सो पार॥34॥
गुरु सीढ़ी तें ऊतरे, सबद बिहूना होय।
ता को काल घसीटि है, राखि सके नहिं कोय॥ 35॥
अहं अगिन निसि दिन जरै, गुरु से चाहै मान।
ता को जम न्योता दियो, होठ हमार मिहमान॥ 36॥
गुरु से भेद जो लीजिये, सीस दीजिये दान।
बहुतक भोंदू बहि गये, राखि जीव अभिमान॥ 37॥
गुरु समान दाता नहीं, जाचक सिष्य समान।
तीन लोक की सम्पदा, सो गुरु दीन्हा दान॥38॥
जम गरजे बल बाघ के, कहै कबीर पुकार।
गुरु किरपा ना होत जो, तौ जम खाता फार॥ 39॥
गुरु पारस गुरु परस है, चंदन बास सुबास।
सतगुरु पारस जीव को, दीन्हा मुक्ति निवास॥40॥
है अबरन बरन अमूर्त जो, कहो ताहि किन पेख।
गुरु दया तें पावई, सुरत निरत करि देख॥41॥
पंडित पढ़ि गुनि पचि मुए , गुरु बिन मिलै न ज्ञान।
ज्ञान बिना नहिं मुक्ति है, सत सबद परमान॥42॥
मूल ध्यान गुरु रूप है, मूल पूजा गुरु पाँव। ॥
मूल नाम गुरु बचन है, मूल सत्य सत भाव॥ 43॥
कहै कबीर तजि भरम को, नन््हा है के पीव।
तेजि अहं गुरु चरन गहु, जम से बाचै जीव ॥44॥
तीन लोक नौ खंड में, गुरु तें बड़ा न कोइ।
करता करै न करि सके, गुरु करै सो होइ॥45॥
कबिरा हरि के रूठते, गुरु के सरने जाइ।
कहै कबीर गुरु रूठते, हरि नहिं होत सहाइ॥46॥
गुरु की आज्ञा आवई, गुरु की आज्ञा जाय।
कहै कबीर सो संत है, आवा गवन नसाय॥47॥
थापन पाई थिर भया, सतगुरु दीन्ही धीर।
कबीर हीरा बनिजिया, मानसरोवर तीर॥48॥
कबीर हीरा बनिजिया, हिरदै प्रगटी खानि।
सत्त पुरुष किरपा करी, सतगुरु मिले सुजान॥49॥
निस्चय निधी मिलाय तत, सतगुरु साहस धीर।
निपजी में साझी घना, बाँटनहार कबीर॥50॥
कबीर बादल प्रेम को, हम पर बरस्यो आय।
अंतर भींजी आत्मा, हरो भयो बनराय॥51॥
सतगुरु के सदके किया, दिल अपने को साच।
कलजुग हम से लरि परा, मुहकम मेरा बाँच ॥52॥
साचे गुरु की पच्छ में, मन को दे ठहराय।
चंचल तें निःचल भया, नहिं आवबै नहिं जाय॥53॥
भली भई जो गुरु मिले, नातर होती हान।
दीपक जोति पतंग ज्यों, परता आय निदान॥54॥
भली भई जों गुरु मिले, जा तें पाया ज्ञान।
घटही माहिं चबूतरा, घटही माहिं दिवान॥55॥
गुरु मिला तब जानिये, मिटे मोह तन ताप।
हर्ष सोक ब्यापै नहीं, तब गुरु आपै आप॥56॥
गुरू तुम्हाशा कहाँ है, चेला कहाँ रहाय।
क्यों करिके मिलना भया, क्यों बिछुड़े आवे जाय॥57॥
गुरू हमारा गगन में, चेला है चित माहिं।
सुरत सबद मेला भया, बिछुड़त कबदहूँ नाहिं॥58॥
बस्तु कहीं ढूँढ़े कहीं, केहि बिधि आवबै हाथ।
कहै कबीर तब पाइये, जब भेदी लीजे साथ॥59॥
भेदी लीन्हा साथ कर, दीन्ही बस्तु लखाय।
कोटि जनम का पंथ था, पल में पहुँचा जाय॥60॥
जल परमाने माछरी, कुल परभावै बुद्धि।
जा को जैसा गुरु मिले, ता को तैसी सुद्धि॥61॥
यह तन बिष की बेलरी, गुरु अमृत की खान।
सीस दिये जो गुरु मिलें, तौ भी सस्ता जान॥62॥
चेतन चौकी बैठ करि, सतगुरु दीन्ही धीर।
निरभय है निःसंक भजु , केवल नाम कबीर॥ 63॥
बहे बहाये जात थे, लोक बेद के साथ।
पैंडे में सतगुरु मिले, दीपक दीन््हा हाथ॥64॥
दीपक दीन्हा तेल भरि, बाती दई अधघट्ट।
पूरा किया बिसाहना, बहुरि न आवै हट्ट॥65॥
चौपड़ माड़ी चौहटे, सारी किया सरीर।
सतगुरु दाँव बताइया, खेलै दास कबीर॥66॥
ऐसा कोई ना मिला, सत्त नाम का मीत।
तन मन सौंपै मिरग ज्यों, सुनै बधिक का गीत॥67॥
ऐसे तो सतगुरु मिले, जिन से रहिये लाग।
सब ही जग सीतल भया, जब मिटी आपनी आग॥ 68 ॥
सतगुरु हमसे रीझि कै, एक कहा परसंग।
बरसा बादल प्रेम का, भींजि गया सब अंग॥ 69॥
सतगुरु के उपदेस का, सुनियो एक बिचार।
जो सतगुरु मिलता नहीं, जाता जम के द्वार॥70॥
जम द्वारे पर दूत सब, करते खींचा तान।
तिन तें कबहूँ न छूटता, फिरता चारो खानि॥71॥
चार खानि में भरमता, कबहूँ न लहता पार।
सो तो फेरा मिटि गया, सतगुरु के उपकार॥ 72॥
जरा मीच ब्यापै नहीं, मुवा न सुनिये कोय।
चलु कबीर वा देस में, जहाँ बैदा सतगुरु होय॥73॥
काल के माथे पाँव दे, सतगुरु के उपदेस।
साहिब अंक पसारिया, लै चला अपने देश॥74॥
सतगुरु साचा सूरमा, सबद जो बाहा एक।
लागत ही भय मिटि गया, पड़ा कलेजे छेक॥ 75॥
सतगुरु साचा सूरमा, नख सिख मारा पूर।
बाहर घाव न दीसई, भीतर चकनाचूर॥76॥
सतगुरु सबद कमान करि, बाहन लागा तीर।
एक जो बाहा प्रेम से, भीतर बिधा सरीर॥77॥
सतगुरु बाहा बान भरि, धर कर सूधी मूठ।
अंग उघाोरे लागिया, गया धुवाँ सा फूट॥78॥
सतगुरु मेरा सूरमा, बेधां सकल सरीर।
बान धुवाँ सा फूटिया, क्यों जीवे दास कबीर ॥79॥
सतगुरु मारा बान भरि, निरखि निरखि निज ठौर।
नाम अकेला रहे गया, चित न आवबै और ॥80॥
कर कमान सर साधि के, खैंचि जो मारा माहिं।
भीतर बिंधे सो मरि रहै, जिबै पै जीवै नाहिं॥ 81॥
जबही मारा खैंचि के, तब मैं मूआ जानि।
लगी चोट जो सबद की, गई कलेजे छानि॥82॥
सतगुरु मारा बान भरि, डोला नाहिं सरीर।
कहु चुम्बक क्या करि सके, सुख लागे वोहि तीर॥ 83॥
सतगुरु मारा तान कर, सबद सुरंगी बान।
मेरा मारा फिर जिये, तो हाथ न गहूँ कमान॥84॥
ज्ञान कमान औ लव गुना, तन तरकस मन तीर।
भलका बहै तत सार का, मारा हदफ कबीर॥85॥
कड़ी कमान कबीर की, धरी रहै चौगान।
केते जोधा पचि गये, खींचे संत सुजान॥86॥
लागी गाँसी सुख भया, मरै न जीवै कोय।
कहै कबीर सो अमर भे, जीवत मिरतक होय॥ 87॥
हंसे न बोले उनमुनी, चंचल मेला मार।
कबीर अंतर बेधिया, सतगुरु का हथियार॥88॥
गूँगा हुआ बावरा, बहिरा हुआ कान।
पाँयन से पँगुला हुआ, सतगुरु मारा बान॥89॥
सतगुरु मारा बान भरि, टूटि गया सब जेब।
कहूँ आपा कहूँ आपदा, तसबी कहूँ कितेब॥90॥
सतगुरु मारा प्रेम से, रही कटारी टूट।
वैसी अनी न सालही, जैसी साले मूठ॥91॥
सतगुरु मारा बान भरि, निरखि निरखि निज ठौर।
अलख नाम में रमि रहा, चित न आबै और॥92॥
मान बड़ाई ऊरमी, ये जग का ब्यवहार।
दास गरीबी बंदगी, सतगुरु का उपकार॥93॥
दिल ही में दीदार है, बाद बहै संसार।
सतगुरु सबद का मस्कला, मोहिं दिखावनहार॥94॥
दीसे है सो बिनसिहै, नाम धरे सो जाय।
कबीर सोई तत्त गहु, जा सतगुरु दियो बताय॥95॥
कुदरत पाई खबर से, सतगुरु दियो बताय।
भंवरा बिलम्यो कमल से, अब कैसे उड़ि जाय॥96॥
सत्त नाम छोड़ूँ नहीं, सतगुरु सीख दिया।
अबिनासी को परसि के, आतम अमर भया॥97॥
सतगुरु तो ऐसा मिला, ताते लोह लुहार।
कसनी दे कंचन किया, ताय लिया तत्त सार॥98॥
सतगुरु मिलि निरभय भया, रही न दूजी आस।
जाय समाना सबद में, सत्त नाम विस्वास॥99॥
कबीर गुरु ने गम कही, भेद दिया अर्थाय।
सुरत कँवल के अंतरे, निराधार पद पाय॥100॥
कुमति कींच चेला भरा, गुरू ज्ञान जल होय।
जनम जनम का मोरचा, पल में डारै धोय॥101॥
घर में घर दिखलाय दे, सो गुरु संत सुजान।
पंच सबद धुनकार धुन, बाजै गगन निसान॥102॥
जाय मिल्यो परिवार में, सुख सागर के तीर।
बरन पलटि हंसा किया, सतगुरु सत्त कबीर॥103॥
साचे गुरु के पच्छ में, मन को दे ठहराय।
चंचल तें निचल भया; नहिं आबै नहिं जाय॥104॥
गुरु सिकलीगर कीजिये, ज्ञात मस्कला देइ।
मन का मैल छुड़ाइ के, चित दरपन करि लेइ॥105॥
गुरू बतावै साध को, साध कहै गुरु पूज।
अरस परस के खेल में, भई अगम की सूझ॥106॥
चित चोखा मन निर्मला, बुधि ऊतम मति धीर।
सो धोखा बिच क्यों रहै, जेहि सतगुरु मिलै कबीर॥107॥
चित चोखा मन निर्मला, दयावंत गम्भीर।
सोई उहवाँ बिचरई, जेहि सतगुरु मिलै कबीर॥108॥
सतगुरु सत्त कबीर है, संकट पड़ा हजीर।
हाथ जोरि बिनती करूँ, भवसागर के तीर॥109॥
कोटिन चंदा ऊगवें, सूरज कोटि हजार।
सतगुरु मिलिया बाहरे, दीसत घोर आँधार॥110॥
सतगुरु मोहिं निवानिया, दीन्हा अम्मर बोल।
सीतल छाया सुगम फल, हंसा करै कलोल॥ 111॥
ज्ञान समागम प्रेम सुख, दया भक्ति बिस्वास।
सतगुरु मिलि एके भया, रही न दूजी आस॥112॥
सतगुरु पारस के सिला, देखो सोच बिचार।
आई परोसिन ले चली, दीयो दिया सँवार॥113॥
जीव अधम औ कुटिल है, कबहूँ नहिं पतियाय।
ता को औगुन मेटि कै, सतगुरु होत सहाय॥114॥
पहले बुरा कमाई के, बाँधी बिष की पोट।
कोटि कर्म पल में कटे, जब आया गुरु की ओट॥115॥
सतगुरु बड़े सराफ़ हैं, परखें खरा अरु खोट।
भवसागर तें निकारि कै, राखैं अपनी ओट॥116॥
भवसागर जल बिष भरा, मन नहिं बाँधे धीर।
सबद सनेही गुरु मिला, उतरा पार कबीर॥117॥
सतगुरु सबद जहाज हैं, कोइ कोइ पावै भेद।
समुँद बुन्द एके भया, किस का करूँ निषेध ॥118॥
सतगुरु बड़े जहाज हैं, जो कोइ बैठे आय।
पार उतारै और को, अपनो पारस लाय॥119॥
बिन सतगुरु बाचै नहीं, फिरि बूड़े भव माहिं।
भवसागर के त्रास में, सतगुरु पकरें बाँहिं॥120॥
मी सतगुरु मिला तो क्या भया, जो मन पाड़ी भोल।
पास बस्त्र ढाँके नहीं, क्या करै बपुरी चोल॥122॥
जग मूआ बिषधर धरे, कहै कबीर बिचार।
जो सतगुरु को पाइया, सो जन उतरै पार॥122॥
बिन सतगुरु उपदेस, सुर नर मुनि नहिं निस्तरे।
ब्रह्मा बिस्नु महेस, और सकल जिव को गनै॥123॥
केतिक पढ़ि गुनि पचि मुवा, जोग जज्ञ तप लाय।
बिन सतगुरु पावै नहीं, कोटिन करै उपाय॥124॥
करहु छोड़ कुल लाज, जो सतगुरु उपदेस है।
होय तबै जिव काज, निचय कै परतीत करु॥125॥
अच्छर आदी जगत में, जा कर सब बिस्तार।
सतगुरु दया से पाइये, सत्तनाम निज सार॥126॥
सतगुरु खोजो संत, जीव काज जो चाहहू।
मेटाौ भव को अंक, आवागमन निवारहू॥127॥
बिनवै दोठ कर जोर, सतगुरु बंदी-छोर हैं।
पावै नाम कि डोर, जरा मरन भवजल मिटै॥128॥
सत्त नाम निज सोय, जो सतगुरु दाया करें।
और झूठ सब होय, काहे को भरमत फिरै॥129॥
सतगुरु सरन न आवहो, फिरि फिरि होय अकाज।
जीव खोय सब जाहिंगे, काल तिहूँ पुर राज॥130॥
जो सत नाम समाय, सतगुरु की परतीत कर।
जम कै अमल मिटाय, हंस जाय सतलोक कहँ॥131॥
तत दरसी जो होय, सो सत सार बिचारई।
पावै तत्त बिलोय, सतगुरु कै चेला सोई॥132॥
जग भवसागर माहिं, कहु कैसे बूड़त तरै।
गहु सतगुरु की बाहिं, जो जल थल रच्छा करैं॥133॥
निज मन सतगुरु पास, जाहिं पाय सब सुधि मिलै।
जग तें रहै उदास, ता कहाँ क्यों नहिं खोजिये॥134॥
यह सतगुरु उपदेस है, जो माने परतीत।
करम भरम सब त्यागि कै, चलै सो भवजल जीति॥135॥
सतगुरु तो सत्त भाव है, जो अस भेद बताय।
धन्य सिष्य धन भाग तेहिं, जो ऐसी सुधि पाय॥136॥
जन कबीर बंदन करै, केहि बिधि कीजै सेव।
वार पार की गम नहीं, नमो नमो गुरु देव॥137॥

ਗੁਰੂਦੇਵ ਕਾ ਅੰਗ
ਗੁਰੂ ਕੋ ਕੀਜੈ ਦੰਡਵਤ, ਕੋਟਿ ਕੋਟਿ ਪਰਨਾਮ। ਕੀਟ ਨ ਜਾਨੈ ਧ੍ਰਿਗ ਕੋ, ਵਹ ਕਰ ਲੇ ਆਪ ਸਮਾਨ॥
ਜਗਤ ਜਨਾਇਓ ਜੇਹਿ ਸਕਲ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਗਟੇ ਆਇ। ਜਿਨ ਗੁਰੂ ਆਂਖਿ ਨ ਦੇਖਿਆ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਦੀਆ ਲਖਾਇ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਮ ਕੋ ਹੈ ਸਗਾ, ਸਾਧੂ ਸਮ ਕੋ ਦਾਤ। ਹਰੀ ਸਮਾਨ ਕੋ ਹਿਤੂ ਹੈ, ਹਰੀਜਨ ਸਮ ਕੋ ਜਾਤ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਮਹਿਮਾ ਅਨੰਤ, ਅਨੰਤ ਕੀਆ ਉਪਕਾਰ। ਲੋਚਨ ਅਨੰਤ ਉਘਾਰਿਆ, ਅਨੰਤ ਦਿਖਾਵਨਹਾਰ॥
ਜੇਹਿ ਖੋਜਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਥਕੇ, ਸੁਰ ਨਰ ਮੁਨੀ ਅਰੁ ਦੇਵ ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਸੁਨ ਸਾਧਵਾ, ਕਰ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਸੇਵ॥
ਕਬੀਰ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁਆ ਮਿਲਾ, ਰਲ ਗਿਆ ਆਟੇ ਲੋਨ। ਜਾਤਿ ਪਾਂਤਿ ਕੁਲ ਮਿਟਿ ਗਿਆ, ਨਾਮ ਧਰੈਗਾ ਕੌਨ॥
ਗਿਆਨ-ਪ੍ਰਕਾਸੀ ਗੁਰੂ ਮਿਲਾ, ਸੋ ਜਨ ਬਿਸਰਿ ਨ ਜਾਏ। ਜਬ ਸਾਹਿਬ ਕਿਰਪਾ ਕਰੀ, ਤਬ ਗੁਰੂ ਮਿਲਿਆ ਆਏ॥
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਕਰਿ ਜਾਨੀਏ, ਰਹੀਏ ਸਬਦ ਸਮਾਏ। ਮਿਲੇ ਤੋ ਦੰਡਵਤ ਬੰਦਗੀ, ਪਲ ਪਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ॥
ਗੁਰੂ ਕੋ ਸਿਰ ਪਰ ਰਾਖੀਏ, ਚਲੀਏ ਆਗਿਆ ਮਾਹਿੰ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਾ ਦਾਸ ਕੋ, ਤੀਨ ਲੋਕ ਡਰ ਨਾਹਿੰ॥
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਦੋਊ ਖੜੇ, ਕਾ ਕੇ ਲਾਗੋਂ ਪਾਂਇ। ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰੂ ਆਪਨੇ, ਜਿਨ ਗੋਬਿੰਦ ਦੀਓ ਬਤਾਇ॥
ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰੂ ਆਪਨੇ, ਘੜੀ ਘੜੀ ਸੌ ਸੌ ਬਾਰ। ਮਾਨੁਸ਼ ਸੇ ਦੇਵਤਾ ਕੀਆ, ਕਰਤ ਨ ਲਾਗੀ ਬਾਰ ॥
ਲਾਖ ਕੋਸ ਜੋ ਗੁਰੂ ਬਸੈਂ, ਦੀਜੈ ਸੁਰਤ ਪਠਾਇ²। ਸਬਦ ਤੁਰੀ ਅਸਵਾਰ ਹੈ, ਪਲ ਪਲ ਆਵੈ ਜਾਇ॥
ਜੋ ਗੁਰੂ ਬਸੈਂ ਬਨਾਰਸੀ, ਸਿਸ਼ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਤੀਰ। ਏਕ ਪਲਕ ਬਿਸਰੈ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਗੁਨ ਹੋਇ ਸਰੀਰ॥
ਸਬ ਧਰਤੀ ਕਾਗਦ ਕਰੂੰ, ਲੇਖਨਿ ਸਬ ਬਨਰਾਇ। ਸਾਤ ਸਮੁੰਦ ਕੀ ਮਸਿ ਕਰੂੰ, ਗੁਰੂ ਗੁਨ ਲਿਖਾ ਨ ਜਾਇ॥
ਬੂੜਾ ਥਾ ਪਰ ਊਬਰਾ, ਗੁਰੂ ਕੀ ਲਹਰਿ ਚਮੰਕਿ। ਬੇੜਾ ਦੇਖਾ ਜਰਜਰਾ, ਊਤਰਿ ਭਇਆ ਫਰੰਕਿ॥
ਪਹਿਲੇ ਦਾਤਾ ਸਿਸ਼ ਭਇਆ, ਜਿਨ ਤਨ ਮਨ ਅਰਪਾ ਸੀਸ। ਪਾਛੇ ਦਾਤਾ ਗੁਰੂ ਭਏ, ਜਿਨ ਨਾਮ ਦੀਆ ਬਕਸੀਸ॥
ਸਤਿਨਾਮ ਕੇ ਪਟਤਰੇ, ਦੇਵੇ ਕੋ ਕਛੁ ਨਾਹਿੰ। ਕਿਆ ਲੈ ਗੁਰੂ ਸੰਤੋਸ਼ੀਏ, ਹਵਸ ਰਹੀ ਮਨ ਮਾਹਿੰ॥
ਮਨ ਦੀਆ ਤਿਨ ਸਬ ਦੀਆ, ਮਨ ਕੀ ਲਾਰ ਸਰੀਰ। ਅਬ ਦੇਵੇ ਕੋ ਕਛੁ ਨਹੀਂ, ਯੋਂ ਕਹ ਦਾਸ ਕਬੀਰ॥
ਤਨ ਮਨ ਦੀਆ ਤੋ ਭਲ ਕੀਆ, ਸਿਰ ਕਾ ਜਾਸੀ ਭਾਰ। ਕਬਹੂੰ ਕਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਦੀਆ, ਘਨੀ ਸਹੈਗਾ ਮਾਰ॥
ਤਨ ਮਨ ਤਾ ਕੋ ਦੀਜੀਏ, ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਨਾਹਿੰ। ਆਪਾ। ਸਬਹੀ ਡਾਰਿ ਕੈ, ਰਾਖੈ ਸਾਹਿਬ ਮਾਹਿੰ॥
ਤਨ ਮਨ ਦੀਆ ਤੋ ਕਿਆ ਹੂਆ, ਨਿਜ ਮਨ ਦੀਆ ਨ ਜਾਇ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਾ ਦਾਸ ਸੇ, ਕੈਸੇ ਮਨ ਪਤਿਆਇ ॥
ਤਨ ਮਨ ਦੀਆ ਆਪਨਾ, ਨਿਜ ਮਨ ਤਾ ਕੇ ਸੰਗ। ਹੈ ਕਬੀਰ ਨਿਰਭੈ ਭਇਆ, ਸੁਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਰਸੰਗ॥
ਨਿਜ ਮਨ ਤੋ ਨੀਚਾ ਕੀਆ, ਚਰਨ ਕੰਵਲ ਕੀ ਠੌਰ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਗੁਰੂਦੇਵ ਬਿਨ, ਨਜਰ ਨ ਆਵੈ ਔਰ॥
ਗੁਰੂ ਸਿਕਲੀਗਰ ਕੀਜੀਏ, ਮਨਹਿੰ ਮਸਕਲਾ ਦੇਇ। ਮਨ ਕਾ ਮੈਲ ਛੁੜਾਇੰ ਕੈ, ਚਿਤ ਦਰਪਨ ਕਰਿ ਲੇਇ॥
ਸਿਸ਼ ਖਾਂਡਾ ਗੁਰੂ ਮਸਕਲਾ, ਚੜੈ ਨਾਮ ਖਰਸਾਨ। ਸਬਦ ਸਹੈ ਸਨਮੁਖ ਰਹੈ, ਤੋ ਨਿਪਜੈਟ ਸਿਸ਼ ਸੁਜਾਨ॥
ਗੁਰੂ ਧੋਬੀ ਸਿਸ਼ ਕਾਪੜਾ, ਸਾਬੁਨ ਸਿਰਜਨਹਾਰ। ਸੁਰਤ ਸਿਲਾ ਪਰ ਧੋਈਏ, ਨਿਕਸੈ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ॥
ਗੁਰੂ ਕੁਮ੍ਹਾਰ ਸਿਸ਼ ਕੁੰਭ ਹੈ, ਗੜ੍ਹ ਗੜ੍ਹ ਕਾੜ੍ਹੇ ਖੋਟ। ਅੰਤਰ ਹਾਥ ਸਹਾਰ ਦੈ, ਬਾਹਰ ਬਾਹੈ ਚੋਟ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਹਿਲ ਬਨਾਇਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਗਿਲਾਵਾ ਦੀਨ੍ਹ। ਸਾਹਿਬ ਦਰਸਨ ਕਾਰਨੇ, ਸਬਦ ਝਰੋਖਾ ਕੀਨ੍ਹ॥
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਤੋ ਏਕ ਹੈਂ, ਦੂਜਾ ਸਬ ਆਕਾਰ। ਆਪਾ ਮੇਟੈ ਗੁਰੂ ਭਜੇ, ਤਬ ਪਾਵੈ ਕਰਤਾਰ॥
ਗਿਆਨ ਸਮਾਗਮ ਪ੍ਰੇਮ ਸੁਖ, ਦਇਆ ਭਗਤੀ ਬਿਸਵਾਸ। ਗੁਰੂ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਪਾਈਏ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਚਰਨ ਨਿਵਾਸ॥
ਗੁਰੂ ਮਾਨੁਸ਼ ਕਰਿ ਜਾਨਤੇ, ਤੇ ਨਰ ਕਹੀਏ ਅੰਧ। ਮਹਾਂ ਦੁਖੀ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ, ਆਗੇ ਜਮ ਕੇ ਬੰਧ॥
ਗੁਰੂ ਮਾਨੁਸ਼ ਕਰਿ ਜਾਨਤੇ, ਚਰਨਾਮ੍ਰਿਤ ਕੋ ਪਾਨਿ। ਤੇ ਨਰ ਨਰਕੈ ਜਾਇੰਗੇ, ਜਨਮ ਜਨਮ ਹੈ ਸਵਾਨ॥
ਕਬੀਰ ਤੇ ਨਰ ਅੰਧ ਹੈਂ, ਗੁਰੂ ਕੋ ਕਹਤੇ ਔਰ। ਹਰੀ ਰੂਠੇ ਗੁਰੂ ਠੌਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਰੂਠੇ ਨਹਿੰ ਠੌਰ॥
ਗੁਰੂ ਹੈਂ ਬੜ ਗੋਬਿੰਦ ਤੋਂ, ਮਨ ਮੇਂ ਦੇਖੁ ਬਿਚਾਰ। ਹਰੀ ਸੁਮਿਰੈ ਸੋ ਵਾਰ ਹੈ, ਗੁਰੂ ਸੁਮਿਰੈ ਸੋ ਪਾਰ॥
ਗੁਰੂ ਸੀੜੀਤ ਤੋਂ ਉਤਰੈ, ਸਬਦ ਬਿਹੂਨਾ ਹੋਇ। ਤਾ ਕੋ ਕਾਲ ਘਸੀਟਿ ਹੈ, ਰਾਖਿ ਸਕੈ ਨਹਿੰ ਕੋਇ॥
ਅਹੰ ਅਗਿਨ ਨਿਸਿ ਦਿਨ ਜਰੈ, ਗੁਰੂ ਸੇ ਚਾਹੈ ਮਾਨ। ਤਾ ਕੋ ਜਮ ਨਿਉਤਾ ਦੀਓ, ਹੋਉ ਹਮਾਰ ਮਿਹਮਾਨ॥
ਗੁਰੂ ਸੇ ਭੇਦ ਜੋ ਲੀਜੀਏ, ਸੀਸ ਦੀਜੀਏ ਦਾਨ। ਬਹੁਤਕ ਭੋਂਦੂ ਬਹਿ ਗਏ, ਰਾਖਿ ਜੀਵ ਅਭਿਮਾਨ॥
ਗੁਰੂ ਸਮਾਨ ਦਾਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਚਕ ਸਿਸ਼ ਸਮਾਨ। ਤੀਨ ਲੋਕ ਕੀ ਸੰਪਦਾ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਦੀਨ੍ਹਾ ਦਾਨ॥
ਜਮ ਗਰਜੇ ਬਲ ਬਾਘ ਕੇ, ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਪੁਕਾਰ। ਗੁਰੂ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਹੋਤ ਜੋ, ਤੌ ਜਮ ਖਾਤਾ ਫਾਰ॥
ਗੁਰੂ ਪਾਰਸ ਗੁਰੂ ਪਰਸ ਹੈ, ਚੰਦਨ ਬਾਸ ਸੁਬਾਸ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਰਸ ਜੀਵ ਕੋ, ਦੀਨ੍ਹਾ ਮੁਕਤੀ ਨਿਵਾਸ॥
ਅਬਰਨ ਬਰਨ ਅਮੂਰਤ ਜੋ, ਕਹੋ ਤਾਹਿ ਕਿਨ ਪੇਖਾ। ਗੁਰੂ ਦਇਆ ਤੋਂ ਪਾਵਈ, ਸੁਰਤ ਨਿਰਤ ਕਰਿ ਦੇਖ॥
ਪੰਡਿਤ ਪੜ੍ਹਿ ਗੁਨਿ ਪਚਿ ਮੁਏ, ਗੁਰੂ ਬਿਨ ਮਿਲੈ ਨ ਗਿਆਨ। ਗਿਆਨ ਬਿਨਾ ਨਹਿੰ ਮੁਕਤੀ ਹੈ, ਸੱਤ ਸਬਦ ਪਰਮਾਨ॥
ਮੂਲ ਧਿਆਨ ਗੁਰੂ ਰੂਪ ਹੈ, ਮੂਲ ਪੂਜਾ ਗੁਰੂ ਪਾਂਵ। ਮੂਲ ਨਾਮ ਗੁਰੂ ਬਚਨ ਹੈ, ਮੂਲ ਸੱਤ ਸਤ ਭਾਵ॥
ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਜਿ ਭਰਮ ਕੋ, ਨਨ੍ਹਾ ਹੈ ਕੇ ਪੀਵ। ਤਜਿ ਅਹੰ ਗੁਰੂ ਚਰਨ ਗਹੁ, ਜਮ ਸੇ ਬਾਚੈ ਜੀਵ॥
ਤੀਨ ਲੋਕ ਨੌ ਖੰਡ ਮੇਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬੜਾ ਨ ਕੋਇ। ਕਰਤਾ ਕਰੈ ਨ ਕਰਿ ਸਕੈ, ਗੁਰੂ ਕਰੈ ਸੋ ਹੋਇ॥
ਕਬਿਰਾ ਹਰੀ ਕੇ ਰੂਠਤੇ, ਗੁਰੂ ਕੇ ਸਰਨੇ ਜਾਇ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਗੁਰੂ ਰੂਠਤੇ, ਹਰੀ ਨਹਿੰ ਹੋਤ ਸਹਾਇ॥
ਗੁਰੂ ਕੀ ਆਗਿਆ ਆਵਈ, ਗੁਰੂ ਕੀ ਆਗਿਆ ਜਾਇ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਸੋ ਸੰਤ ਹੈ, ਆਵਾ ਗਵਨ ਨਸਾਇ੩॥
ਥਾਪਨ ਪਾਈ ਥਿਰ ਭਇਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਨ੍ਹੀ ਧੀਰ। ਕਬੀਰ ਹੀਰਾ ਬਨਿਜਿਆ, ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਤੀਰ॥
ਕਬੀਰ ਹੀਰਾ ਬਨਿਜਿਆ, ਹਿਰਦੈ ਪ੍ਰਗਟੀ ਖਾਨਿ। ਸੱਤ ਪੁਰਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਕਰੀ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਸੁਜਾਨ॥
ਨਿਸਚੈ ਨਿਧੀ ਮਿਲਾਇ ਤਤ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਹਸ ਧੀਰ। ਨਿਪਜੀ ਮੇਂ ਸਾਝੀ ਘਨਾ, ਬਾਂਟਨਹਾਰ ਕਬੀਰ॥
ਕਬੀਰ ਬਾਦਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕੋ, ਹਮ ਪਰ ਬਰਸਿਓ ਆਇ। ਅੰਤਰ ਭੀਜੀ ਆਤਮਾ, ਹਰੋ ਭਇਓ ਬਨਰਾਇ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਸਦਕੇ ਕੀਆ, ਦਿਲ ਅਪਨੇ ਕੋ ਸਾਚ। ਕਲਜੁਗ ਹਮ ਸੇ ਲਰਿ ਪਰਾ, ਮੁਹਕਮ ਮੇਰਾ ਬਾਂਚ ॥
ਸਾਚੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਪੱਛ ਮੇਂ, ਮਨ ਕੋ ਦੇ ਠਹਰਾਇ। ਚੰਚਲ ਤੋਂ ਨਿਹਚਲ ਭਇਆ, ਨਹਿੰ ਆਵੈ ਨਹਿੰ ਜਾਇ॥
ਭਲੀ ਭਈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਮਿਲੈ, ਨਾਤਰ ਹੋਤੀ ਹਾਨ। ਦੀਪਕ ਜੋਤਿ ਪਤੰਗ ਜਿਉਂ, ਪਰਤਾ ਆਇ ਨਿਦਾਨ॥
ਭਲੀ ਭਈ ਜੋ ਗੁਰੂ ਮਿਲੇ, ਜਾ ਤੇਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆਨ। ਘਟਹੀ ਮਾਹਿੰ ਚਬੂਤਰਾ, ਘਟਹੀ ਮਾਹਿੰ ਦੀਵਾਨ॥
ਗੁਰੂ ਮਿਲਾ ਤਬ ਜਾਨੀਏ, ਮਿਟੈ ਮੋਹ ਤਨ ਤਾਪ। ਹਰਸ਼ ਸੋਕ ਬਿਆਪੈ ਨਹੀਂ, ਤਬ ਗੁਰੂ ਆਪੈ ਆਪ॥
ਗੁਰੂ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ ਕਹਾਂ ਹੈ, ਚੇਲਾ ਕਹਾਂ ਰਹਾਇ। ਕਿਉਂ ਕਰਿਕੇ ਮਿਲਨਾ ਭਇਆ, ਕਿਉਂ ਬਿਛੁੜੇ ਆਵੇ ਜਾਇ॥
ਗੁਰੂ ਹਮਾਰਾ ਗਗਨ ਮੇਂ, ਚੇਲਾ ਹੈ ਘਟ ਮਾਹਿੰ। ਸੁਰਤ ਸਬਦ ਮੇਲਾ ਭਇਆ, ਬਿਛੁੜਤ ਕਬਹੂੰ ਨਾਹਿੰ॥
ਬਸਤੁ ਕਹੀਂ ਢੂੰਡੈ ਕਹੀਂ, ਕੇਹਿ ਬਿਧਿ ਆਵੈ ਹਾਥ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਤਬ ਪਾਈਏ, ਜਬ ਭੇਦੀ ਲੀਜੇ ਸਾਥ॥
ਭੇਦੀ ਲੀਨ੍ਹਾ ਸਾਥ ਕਰ, ਦੀਨ੍ਹੀ ਬਸਤੁ ਲਖਾਇ। ਕੋਟਿ ਜਨਮ ਕਾ ਪੰਥ ਥਾ, ਪਲ ਮੇਂ ਪਹੁੰਚਾ ਜਾਇ॥
ਜਲ ਪਰਮਾਨੈ ਮਾਛਰੀ, ਕੁਲ ਪਰਭਾਵੈ ਬੁਧਿ। ਜਾ ਕੋ ਜੈਸਾ ਗੁਰੂ ਮਿਲੈ, ਤਾ ਕੋ ਤੈਸੀ ਸੁਧਿ ॥
ਯਹ ਤਨ ਬਿਸ਼ ਕੀ ਬੇਲਰੀ, ਗੁਰੂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੀ ਖਾਨ। ਸੀਸ ਦੀਏ ਜੋ ਗੁਰੂ ਮਿਲੋਂ, ਤੌ ਭੀ ਸਸਤਾ ਜਾਨ॥
ਚੇਤਨ ਚੌਕੀ ਬੈਠ ਕਰਿ, ਨਿਰਭੈ ਹੈ ਨਿਹਸੰਕ ਭਜੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਨ੍ਹੀ ਧੀਰ। ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਕਬੀਰ॥
ਬਹੇ ਬਹਾਏ ਜਾਤ ਥੇ, ਲੋਕ ਬੇਦ ਕੇ ਸਾਥ। ਪੈਂਡੇ ਮੇਂ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੇ, ਦੀਪਕ ਦੀਨ੍ਹਾ ਹਾਥ॥
ਦੀਪਕ ਦੀਨ੍ਹਾ ਤੇਲ ਭਰਿ, ਬਾਤੀ ਦਈ ਅਘੱਟ। ਪੂਰਾ ਕੀਆ ਬਿਸਾਹਨਾ, ਬਹੁਰਿ ਨ ਆਵੈ ਹੱਟ॥
ਚੌਪੜ ਮਾੜੀ ਚੌਹਟੇ, ਸਾਰੀ ਕੀਆ ਸਰੀਰ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਂਵ ਬਤਾਇਆ, ਖੇਲੈ ਦਾਸ ਕਬੀਰ॥
ਐਸਾ ਕੋਈ ਨਾ ਮਿਲਾ, ਸੱਤ ਨਾਮ ਕਾ ਮੀਤ। ਤਨ ਮਨ ਸੌਂਪੈ ਮਿਰਗ ਜਿਉਂ, ਸੁਨੈ ਬਧਿਕ ਕਾ ਗੀਤ॥
ਐਸੇ ਤੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੈ, ਜਿਨ ਸੇ ਰਹੀਏ ਲਾਗ। ਸਬ ਹੀ ਜਗ ਸੀਤਲ ਭਇਆ, ਜਬ ਮਿਟੀ ਆਪਨੀ ਆਗ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਸੇ ਰੀਝਿ ਕੈ, ਏਕ ਕਹਾ ਪਰਸੰਗ। ਬਰਸਾ ਬਾਦਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਭੀਜਿ ਗਿਆ ਸਬ ਅੰਗ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਦੇਸ ਕਾ, ਸੁਨਿਓ ਏਕ ਬਿਚਾਰ। ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਤਾ ਜਮ ਕੇ ਦ੍ਵਾਰ॥
ਜਮ ਦ੍ਵਾਰੇ ਪਰ ਦੂਤ ਸਬ, ਕਰਤੇ ਖੀਂਚਾ ਤਾਨ। ਤਿਨ ਤੋਂ ਕਬਹੂੰ ਨ ਛੂਟਤਾ, ਫਿਰਤਾ ਚਾਰੋ ਖਾਨਿ॥
ਚਾਰ ਖਾਨਿ ਮੇਂ ਭਰਮਤਾ, ਕਬਹੂੰ ਨ ਲਹਤਾ ਪਾਰ। ਸੋ ਤੋ ਫੇਰਾ ਮਿਟਿ ਗਿਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਕਾਰ॥
ਜਰਾ ਮੀਚ ਬਿਆਪੈ ਨਹੀਂ, ਮੁਵਾ ਨ ਸੁਨੀਏ ਕੋਇ। ਚਲੁ ਕਬੀਰ ਵਾ ਦੇਸ ਮੇਂ, ਜਹੰ ਬੈਦਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੋਇ॥
ਕਾਲ ਕੇ ਮਾਥੇ ਪਾਂਵ ਦੇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਉਪਦੇਸ। ਸਾਹਿਬ ਅੰਕ ਪਸਾਰਿਆ, ਲੈ ਚਲਾ ਆਪਨੇ ਦੇਸ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਚਾ ਸੂਰਮਾ, ਸਬਦ ਜੋ ਬਾਹਾ ਏਕ। ਲਾਗਤ ਹੀ ਭੈ ਮਿਟਿ ਗਿਆ, ਪੜਾ ਕਲੇਜੇ ਛੇਕ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਾਚਾ ਸੂਰਮਾ, ਨਖ ਸਿਖ ਮਾਰਾ ਪੂਰ। ਬਾਹਰ ਘਾਵ ਨ ਦੀਸਈ, ਭੀਤਰ ਚਕਨਾਚੂਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਬਦ ਕਮਾਨ ਕਰਿ, ਬਾਹਨ ਲਾਗਾ ਤੀਰ। ਏਕ ਜੋ ਬਾਹਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸੇ, ਭੀਤਰ ਬਿਧਾ ਸਰੀਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਹਾ ਬਾਨ ਭਰਿ, ਧਰ ਕਰ ਸੁਧੀ ਮੂਠ। ਅੰਗ ਉਘਾਰੇ ਲਾਗਿਆ, ਗਿਆ ਧੂਵਾਂ ਸਾ ਫੂਟ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੇਰਾ ਸੂਰਮਾ, ਬੇਂਧਾ ਸਕਲ ਸਰੀਰ। ਬਾਨ ਧੂਵਾਂ ਸਾ ਫੂਟਿਆ, ਕਿਉਂ ਜੀਵੇ ਦਾਸ ਕਬੀਰ॥
ਕਰ ਕਮਾਨ ਸਰ ਸਾਧਿ ਕੇ, ਪੈਂਚਿ ਜੋ ਮਾਰਾ ਮਾਹਿੰ। ਭੀਤਰ ਬਿੰਧੈ ਸੋ ਮਰਿ ਰਹੈ, ਜਿਵੈ ਪੈ ਜੀਵੈ ਨਾਹਿੰ॥
ਜਬਹੀ ਮਾਰਾ ਖਿੱਚਿ ਕੇ, ਤਬ ਮੈਂ ਮੂਆ ਜਾਨਿ। ਲਗੀ ਚੋਟ ਜੋ ਸਬਦ ਕੀ, ਗਈ ਕਲੇਜੇ ਛਾਨਿ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਬਾਨ ਭਰਿ, ਡੋਲਾ ਨਾਹਿੰ ਸਰੀਰ। ਕਹੁ ਚੁੰਬਕ ਕਿਆ ਕਰਿ ਸਕੈ, ਸੁਖ ਲਾਗੇ ਵੋਹਿ ਤੀਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਤਾਨ ਕਰ, ਸਬਦ ਸੁਰੰਗੀ ਬਾਨ। ਮੇਰਾ ਮਾਰਾ ਫਿਰ ਜੀਏ, ਤੋ ਹਾਥ ਨ ਗਹੂੰ ਕਮਾਨ॥
ਗਿਆਨ ਕਮਾਨ ਔ ਲਵ ਗੁਨਾ!, ਤਨ ਤਰਕਸ ਮਨ ਤੀਰ। ਭਲਕਾ ਬਹੈ ਤਤ ਸਾਰ ਕਾ, ਮਾਰਾ ਹਦਫ਼ ਕਬੀਰ॥
ਕੜੀ ਕਮਾਨ ਕਬੀਰ ਕੀ, ਧਰੀ ਰਹੈ ਚੌਗਾਨ। ਕੇਤੇ ਜੋਧਾ ਪਚਿ ਗਏ, ਖੀਂਚੈਂ ਸੰਤ ਸੁਜਾਨ॥
ਲਾਗੀ ਗਾਂਸੀ ਸੁਖ ਭਇਆ, ਮਰੈ ਨ ਜੀਵੈ ਕੋਇ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਸੋ ਅਮਰ ਭੇ, ਜੀਵਤ ਮਿਰਤਕ ਹੋਇ॥
ਹੰਸੈ ਨ ਬੋਲੈ ਉਨਮੁਨੀ, ਚੰਚਲ ਮੇਲਾ ਮਾਰ। ਕਬੀਰ ਅੰਤਰ ਬੇਧਿਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਹਥਿਆਰ॥
ਗੂੰਗਾ ਹੂਆ ਬਾਵਰਾ, ਬਹਿਰਾ ਹੂਆ ਕਾਨ। ਪਾਂਇਨ ਸੇ ਪੰਗੁਲਾ ਹੂਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਬਾਨ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਬਾਨ ਭਰਿ, ਟੂਟਿ ਗਿਆ ਸਬ ਜੇਬ। ਕਹੂੰ ਆਪਾ ਕਹੂੰ ਆਪਦਾ, ਤਸਬੀ ਕਹੁੰ ਕਿਤੇਬ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਸੇ, ਰਹੀ ਕਟਾਰੀ ਟੂਟ। ਵੈਸੀ ਅਨੀ ਨ ਸਾਲਹੀ®, ਜੈਸੀ ਸਾਲੈ ਮੂਠ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਾਰਾ ਬਾਨ ਭਰਿ, ਨਿਰਖਿ ਨਿਰਖਿ ਨਿਜ ਠੌਰ। ਅਲਖ ਨਾਮ ਮੇਂ ਰਮਿ ਰਹਾ, ਚਿਤ ਨ ਆਵੈ ਔਰ॥
ਮਾਨ ਬੜਾਈ ਊਰਮੀ, ਯੇ ਜਗ ਕਾ ਬਿਉਹਾਰ। ਦਾਸ ਗਰੀਬੀ ਬੰਦਗੀ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕਾ ਉਪਕਾਰ॥
ਦਿਲ ਹੀ ਮੇਂ ਦੀਦਾਰ ਹੈ, ਬਾਦ ਬਹੈ ਸੰਸਾਰ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਬਦ ਕਾ ਮਸਕਲਾ, ਮੋਹਿੰ ਦਿਖਾਵਨਹਾਰ॥
ਦੀਸੇ ਹੈ ਸੋ ਬਿਨਸਿਹੈ, ਨਾਮ ਧਰੇ ਸੋ ਜਾਇ। ਕਬੀਰ ਸੋਈ ਤੱਤ ਗਹੁ, ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਓ ਬਤਾਇ॥
ਕੁਦਰਤਾ ਪਾਈ ਖਬਰ ਸੇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਓ ਬਤਾਇ। ਭੰਵਰਾ ਬਿਲਮਿਓ ਕਮਲ ਸੇ, ਅਬ ਕੈਸੇ ਉੜਿ ਜਾਇ॥
ਸੱਤ ਨਾਮ ਛੋੜੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੀਖ ਦੀਆ। ਅਬਿਨਾਸੀ ਕੋ ਪਰਸਿ ਕੇ, ਆਤਮ ਅਮਰ ਭਇਆ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੋ ਐਸਾ ਮਿਲਾ, ਤਾਤੇ ਲੋਹ ਲੁਹਾਰ। ਕਸਨੀ ਦੇ ਕੰਚਨ ਕੀਆ, ਤਾਇ ਲੀਆ ਤਤ ਸਾਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਿ ਨਿਰਭੈ ਭਇਆ, ਰਹੀ ਨ ਦੂਜੀ ਆਸ। ਜਾਇ ਸਮਾਨਾ ਸਬਦ ਮੇਂ, ਸੱਤ ਨਾਮ ਵਿਸਵਾਸ॥
ਕਬੀਰ ਗੁਰੂ ਨੇ ਗਮ ਕਹੀ, ਭੇਦ ਦੀਆ ਅਰਥਾਇ। ਸੁਰਤ ਕੰਵਲ ਕੇ ਅੰਤਰੇ, ਨਿਰਾਧਾਰ ਪਦ ਪਾਇ॥
ਕੁਮਤਿ ਕੀਂਚ ਚੇਲਾ ਭਰਾ, ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ ਜਲ ਹੋਇ। ਜਨਮ ਜਨਮ ਕਾ ਮੋਰਚਾ, ਪਲ ਮੇਂ ਡਾਰੈ ਧੋਇ॥
ਘਰ ਮੇਂ ਘਰ ਦਿਖਲਾਇ ਦੇ, ਸੋ ਗੁਰੂ ਸੰਤ ਸੁਜਾਨ। ਪੰਚ ਸਬਦ ਧੁਨਕਾਰ ਧੁਨ, ਬਾਜੈ ਗਗਨ ਨਿਸਾਨ॥
ਜਾਇ ਮਿਲਿਓ ਪਰਿਵਾਰ ਮੇਂ, ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਕੇ ਤੀਰ। ਬਰਨ ਪਲਟਿ ਹੰਸਾ ਕੀਆ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੱਤ ਕਬੀਰ॥
ਸਾਚੇ ਗੁਰੂ ਕੇ ਪੱਛ ਮੇਂ, ਮਨ ਕੋ ਦੇ ਠਹਰਾਇ। ਚੰਚਲ ਤੋਂ ਨਿਹਚਲ ਭਇਆ, ਨਹਿੰ ਆਵੈ ਨਹਿੰ ਜਾਇ॥
ਗੁਰੂ ਸਿਕਲੀਗਰ ਕੀਜੀਏ, ਗਿਆਨ ਮਸਕਲਾ ਦੇਇ। ਮਨ ਕਾ ਮੈਲ ਛੁੜਾਇ ਕੇ, ਚਿਤ ਦਰਪਨ ਕਰਿ ਲੇਇ॥
ਗੁਰੂ ਬਤਾਵੈ ਸਾਧ ਕੋ, ਸਾਧ ਕਹੈ ਗੁਰੂ ਪੂਜ। ਅਰਸ ਪਰਸ ਕੇ ਖੇਲ ਮੇਂ, ਭਈ ਅਗਮ ਕੀ ਸੂਝ॥
ਚਿਤ ਚੋਖਾ ਮਨ ਨਿਰਮਲਾ, ਬੁਧਿ ਉੱਤਮ ਮਤਿ ਧੀਰ। ਸੋ ਧੋਖਾ ਬਿਚ ਕਿਉਂ ਰਹੈ, ਜੇਹਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੈ ਕਬੀਰ॥
ਚਿਤ ਚੋਖਾ ਮਨ ਨਿਰਮਲਾ, ਦਇਆਵੰਤ ਗੰਭੀਰ। ਸੋਈ ਉਹਵਾਂ ਬਿਚਰਈ, ਜੇਹਿ ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲੈ ਕਬੀਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੱਤ ਕਬੀਰ ਹੈ, ਸੰਕਟ ਪੜਾ ਹਜੀਰ। ਹਾਥ ਜੋਰਿ ਬਿਨਤੀ ਕਰੂੰ, ਭਵਸਾਗਰ ਕੇ ਤੀਰ॥
ਕੋਟਿਨ ਚੰਦਾ ਉਗਵੇਂ, ਸੂਰਜ ਕੋਟਿ ਹਜਾਰ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਿਆ ਬਾਹਰੇ, ਦੀਸਤ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮੋਹਿੰ ਨਿਵਾਜਿਆ, ਦੀਨ੍ਹਾ ਅੰਮਰ ਬੋਲ। ਸੀਤਲ ਛਾਇਆ ਸੁਗਮ ਫਲ, ਹੰਸਾ ਕਰੈ ਕਲੋਲ ॥
ਗਿਆਨ ਸਮਾਗਮ ਪ੍ਰੇਮ ਸੁਖ, ਦਇਆ ਭਗਤੀ ਬਿਸਵਾਸ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਿ ਏਕੈ ਭਇਆ, ਰਹੀ ਨ ਦੂਜੀ ਆਸ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਰਸ ਕੇ ਸਿਲਾ, ਦੇਖੋ ਸੋਚ ਬਿਚਾਰ। ਆਈ ਪਰੋਸਿਨ ਲੈ ਚਲੀ, ਦੀਓ ਦੀਆ ਸੰਵਾਰ॥
ਜੀਵ ਅਧਮ ਔ ਕੁਟਿਲ ਹੈ, ਕਬਹੂੰ ਨਹਿੰ ਪਤਿਆਇ। ਤਾ ਕੋ ਔਗੁਨ ਮੇਟਿ ਕੈ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਹੋਤ ਸਹਾਇ॥
ਪਹਿਲੇ ਬੁਰਾ ਕਮਾਇ ਕੇ, ਬਾਂਧੀ ਬਿਸ਼ ਕੀ ਪੋਟ। ਕੋਟਿ ਕਰਮ ਪਲ ਮੇਂ ਕਟੇ, ਜਬ ਆਇਆ ਗੁਰੂ ਕੀ ਓਟ ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬੜੇ ਸਰਾਫ਼ ਹੈਂ, ਪਰਖੇਂ ਖਰਾ ਅਰੁ ਖੋਟ। ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਾਰ ਕੈ, ਰਾਖੈ ਅਪਨੀ ਓਟ॥
ਭਵਸਾਗਰ ਜਲ ਬਿਸ਼ ਭਰਾ, ਮਨ ਨਹਿੰ ਬਾਂਧੈ ਧੀਰ। ਸਬਦ ਸਨੇਹੀ ਗੁਰੂ ਮਿਲਾ, ਉਤਰਾ ਪਾਰ ਕਬੀਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਬਦ ਜਹਾਜ਼ ਹੈ, ਕੋਇ ਕੋਇ ਪਾਵੈ ਭੇਦ। ਸਮੁੰਦ ਬੂੰਦ ਏਕੈ ਭਇਆ, ਕਿਸ ਕਾ ਕਰੂੰ ਨਿਸ਼ੇਧ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬੜੇ ਜਹਾਜ ਹੈਂ, ਜੋ ਕੋਇ ਬੈਠੈ ਆਇ। ਪਾਰ ਉਤਾਰੈਂ ਔਰ ਕੋ, ਅਪਨੋ ਪਾਰਸ ਲਾਇ॥
ਬਿਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਾਚੈ ਨਹੀਂ, ਫਿਰਿ ਬੂੜੈ ਭਵ ਮਾਹਿੰ। ਭਵਸਾਗਰ ਕੇ ਤ੍ਰਾਸ ਮੇਂ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਕਰੈਂ ਬਾਂਹਿੰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਮਿਲਾ ਤੋ ਕਿਆ ਭਇਆ, ਜੋ ਮਨ ਪਾੜੀ ਭੋਲ³। ਪਾਸ ਬਸਤ੍ਰ ਢਾਂਕੈ ਨਹੀਂ, ਕਿਆ ਕਰੈ ਬਪੁਰੀ ਚੋਲ॥
ਜਗ ਮੂਆ ਬਿਸ਼ਧਰ ਧਰੇ, ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਬਿਚਾਰ। ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੋ ਪਾਇਆ, ਸੋ ਜਨ ਉਤਰੈ ਪਾਰ॥
ਬਿਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ, ਸੁਰ ਨਰ ਮੁਨੀ ਨਹਿੰ ਨਿਸਤਰੇ । ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸ, ਔਰ ਸਕਲ ਜਿਵ ਕੋ ਗਨੈ॥
ਕੇਤਿਕ ਪੜ੍ਹਿ ਗੁਨਿ ਪਚਿ ਮੂਵਾ, ਜੋਗ ਜਗ ਤਪ ਲਾਇ। ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਵੈ ਨਹੀਂ, ਕੋਟਿਨ ਕਰੈ ਉਪਾਇ॥
ਕਰਹੁ ਛੋੜ ਕੁਲ ਲਾਜ, ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ ਹੈ। ਹੋਇ ਤਬੈ ਜਿਵ ਕਾਜ, ਨਿਹਚੈ ਕੈ ਪਰਤੀਤ ਕਰੁ॥
ਅੱਛਰ ਆਦੀ ਜਗਤ ਮੇਂ, ਜਾ ਕਰ ਸਬ ਬਿਸਤਾਰ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਇਆ ਸੇ ਪਾਈਏ, ਸੱਤ ਨਾਮ ਨਿਜ ਸਾਰ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਖੋਜੋ ਸੰਤ, ਜੀਵ ਕਾਜ ਜੋ ਚਾਹਹੂ। ਮੇਟੌ ਭਵ ਕੋ ਅੰਕ, ਆਵਾਗਵਨ ਨਿਵਾਰਹੂ॥
ਬਿਨਵੈ ਦੋਉ ਕਰ ਜੋਰ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਬੰਦੀ-ਛੋਰ ਹੈਂ। ਪਾਵੈ ਨਾਮ ਕੀ ਡੋਰ, ਜਰਾ ਮਰਨ ਭਵਜਲ ਮਿਟੈ॥
ਸੱਤ ਨਾਮ ਨਿਜ ਸੋਇ, ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਇਆ ਕਰੈਂ। ਔਰ ਝੂਠ ਸਬ ਹੋਇ, ਕਾਹੇ ਕੋ ਭਰਮਤ ਫਿਰੈ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਰਨ ਨ ਆਵਹੋ, ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਹੋਇ ਅਕਾਜ। ਜੀਵ ਖੋਇ ਸਬ ਜਾਹਿੰਗੇ, ਕਾਲ ਤਿਹੂੰ ਪੁਰ ਰਾਜ॥
ਜੋ ਸੱਤ ਨਾਮ ਸਮਾਇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਪਰਤੀਤ ਕਰ। ਜਮ ਕੈ ਅਮਲ ਮਿਟਾਇ, ਹੰਸ ਜਾਇ ਸਤਲੋਕ ਕਹੰ॥
ਤਤ ਦਰਸੀ ਜੋ ਹੋਇ, ਸੋ ਸੱਤ ਸਾਰ ਬਿਚਾਰਈ। ਪਾਵੈ ਤੱਤ ਬਿਲੋਇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੈ ਚੇਲਾ ਸੋਈ॥
ਜਗ ਭਵਸਾਗਰ ਮਾਹਿੰ, ਕਛੁ ਕੈਸੇ ਬੂੜਤ ਤਰੈ। ਗਹੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੀ ਬਾਹਿੰ, ਜੋ ਜਲ ਥਲ ਰੱਛਾ ਕਰੈਂ॥
ਨਿਜ ਮਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਸ, ਜਾਹਿੰ ਪਾਇ ਸਬ ਸੁਧਿ ਮਿਲੈ। ਜਗ ਤੇ ਰਹੈ ਉਦਾਸ, ਤਾ ਕਹੰ ਕਿਉਂ ਨਹਿੰ ਖੋਜੀਏ॥
ਯਹ ਸਤਿਗੁਰੂ ਉਪਦੇਸ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਨੈ ਪਰਤੀਤ। ਕਰਮ ਭਰਮ ਸਬ ਤਿਆਗਿ ਕੈ, ਚਲੈ ਸੋ ਭਵਜਲ ਜੀਤਿ॥
ਸਤਿਗੁਰੂ ਤੋ ਸੱਤ ਭਾਵ ਹੈ, ਜੋ ਅਸ ਭੇਦ ਬਤਾਇ। ਧੰਨ ਸਿਸ਼ ਧਨ ਭਾਗ ਤੇਹਿੰ, ਜੋ ਐਸੀ ਸੁਧਿ ਪਾਇ॥
ਜਨ ਕਬੀਰ ਬੰਦਨ ਕਰੈ, ਕੇਹਿ ਬਿਧਿ ਕੀਜੈ ਸੇਵ। ਵਾਰ ਪਾਰ ਕੀ ਗਮ ਨਹੀਂ, ਨਮੋ ਨਮੋ ਗੁਰੂ ਦੇਵ॥

Copyright @ 2024 Santmat Sangeet All rights reserved. | Web Development and Designing By WebHopers