Sumiran Se Sukh Hot Hai

Sumiran Ka Ang
Sumiran Se Sukh Hot Hai, Sumiran Se Dukh Jay. Kah Kabir Sumiran Kiye, Sain Mahin Samay॥1॥
Raja Rana Rav Rnk, Bada Jo Sumirai Nam. Kah Kabir Badon Bada Jo Sumire Niahkam॥2॥
Nar Nari Sab Narak Hai, Jab Lagi Denh Sakam. Kah Kabir Soi Piv Ko, Jo Sumirai Niahkam॥3॥
Dukh Men Sumiran Sab Karai, Sukh Men Karai Na Koy. Jo Sukh Men Sumiran Karai To Dukh Kahe Hoy॥4॥
Sukh Men Sumiran Na Kiya, Dukh Men Kiya Yad. Kah Kabir Ta Das Ki, Kaun Sune Fariyad॥5॥
Sumiran Ki Sudhi Yon Karau, Jaise Kami Kam. Ek Palak Bisarai Nahin, Nisu Din Aṭho Jam॥6॥
Sumiran Ki Sudhi Yon Karau, Jyon Gagar Panihar. Halaie ḍaole Surati Men, Kahai Kabir Bichar॥7॥
Sumiran Ki Sudhi Yon Karau, Jyon Surabhi Sut Mahin. Kah Kabir Chara Charat, Bisarat Kab॒hoon Nahin॥8॥
Sumiran Ki Sudhi Yon Karau, Jaise Dam Kngal. Kah Kabir Bisarai Nahin, Pal Pal Lehi Samhal॥9॥
Sumir Se Man Laye, Jaise Nad Kurng. Kah Kabir Bisarai Nahin, Pran Tajai Tehi Sng॥10॥
Sumir Se Man Laye, Jaise Dip Patng. Pragan Tajai Chhin Ek Men, Jarat Na Mode Ang॥11॥
Sumiran Se Man Laye, Jaise Kiṭ Bhirng. Kabir Bisarain Apako, Hoy Jay Tehi Rng॥12॥
Sumir Se Man Laye, Jaise Pani Min. Pragan Tajai Pal Bichhure, Sat Kabir Kahi Din॥13॥
Sumiran Surati Laga Ke, Mukh Ten Kachhuna Bol. Bahar Ke Paṭ Dei Ke, Antar Ke Paṭ Khol॥14॥
Mala Ferat Man Khusi, Ta Ten Kachhuna Hoy. Man Mala Ke Ferate, Ghaṭ Unjiyari Hoy॥15॥
Mala Ferat Jug Gaya, Fira Na Manaka Fer. Kar Ka Manaka ḍari De, Man Ka Manaka Fer॥16॥
Ajapa Sumiran Ghaṭ Bikhe, Dinha Sirajanahar. Tahi Se Man Lagi Raha, Kahai Kabir Bichar॥17॥
Kabir Mala Manahin Ki, Aur Snsari Bhekh. Mala Fere Hari Milain, To Gale Rahaṭ Ke Dekh॥18॥
Kabir Mala Kaṭh Ki, Bahut Jatan Ka Fer. ॥
Mala Svas Usvas Ki, Ja Men Ganṭh Na Mer॥19॥
Mala Mo Se Ladi Padi, Ka Ferat Hau Moy. Man Kai Mala Feri Le, Guru Se Mela Hoy॥20॥
Kriya Karai Anguri Ganai, Man Dhavai Chahoon Or. Jehi Fere Sain Milai, So Bhaya Kaṭh Kaṭhor॥21॥
Mala Fere Kaha Bhayo, Hriday Ganṭhi Nahin Khoy. Guru Charanan Chit Rachiye, To Amarapur Joy॥22॥
Bahar Kya Dikhalaye, Antar Japiye Nam. Kaha Mahola Khalak Se, Pada Dhani Se Kam॥23॥
Sahaje Hi Dhun Hot Hai, Har Dam Ghaṭ Ke Mahin. Surat Sabad Mela Bhaya, Mukh Ki Hajat Nahin॥24॥
Mala To Kar Men Firai, Jibh Fire Mukh Mahin. Manuvan To Dui Disi Firai, Yah To Sumiran Nahin॥25॥
Tan Thir Man Thir Bachan Thir, Surat Nirat Thir Hoy. Kah Kabir Is Palak Ko, Kalap Na Pavai Koy॥26॥
Jap Marai Ajapa Marai, Anahad Bhi Mari Jay. Surat Samani Sabad Men, Tahi Kal Nahin Khay॥27॥
Ja Ki Poonji Svas Hai, Chhin Avai Chhin Jay. Ta Ko Aisa Chahiye, Rahai Nam Lau Lay॥28॥
Kahata Hoon Kahi Jat Hoon, Kahan Bajaye ḍhol. Svasa Khali Jat Hai, Tin Lok Ka Mol॥ 29॥
Aise Mahnge Mol Ka, Ek Svas Jo Jay. Chaudah Lok Na Paṭatare, Kahe Dhoor Milay॥30॥
Kabir Chhudha Hai Kookari, Karat Bhajan Men Bhng. Ya Ko ṭukada ḍari Kari, Sumiran Karo Nisnk॥31॥
Chinta To Satanam Ki, Aur Na Chitavai Das. Jo Kachhu Chitavai Nam Binu, Soii Kal Ki Fans॥32॥
Sattanam Ko Sumirate, Udhare Patit Anek. Kah Kabir Nahin Chhadiye, Sattanam Ki ṭek॥33॥
Hai Nam Japat Kanya Bhali, Sakaṭ Bhala Na Poot. Chheri Ke Gale Galathana, Ja Men Doodh Na Moot॥34॥
Nam Japat Daridri Bhala, ṭooṭi Ghar Ki Chhani. Knchan Mndir Jari De, Jahan Guru Bhakti Na Jan॥35॥
Panch Sakhi Piuṭh Piṭh Karain, Chhaṭha Jo Sumire Man. Aii Surat Kabir Ki, Paya Nam Ratan॥36॥
Toon Toon Karata Toon Bhaya, Mujh Men Rahi Na Hoon. Vari Tere Nam Par, Jit Dekhoon Tit Toon॥37॥
Sumiran Marag Sahaj Ka, Sataguru Diya Batay. Svas Usvas Jo Sumirata, Ik Din Milasi Ay॥38॥
Mala Svas Usvas Ki, Ferai Koi Nij Das. Chaurasi Bharame Nahin, Kaṭe Karam Ki Fans॥39॥
Gyan Kathai Baki Baki Marai, Koii Kare Upay. Sataguru Ham Se Yon Kahyo, Sumiran Karo Samay॥40॥
Kabir Sumiran Sar Hai, Aur Sakal Jnjal. Ad Ant Madhi Sodhiya, Dooja Dekha Khyal॥41॥
Nij Sukh Sumiran Nam Hai, Dooja Dukkh Apar. Manasa Bacha Karmana, Kabir Sumiran Sar॥42॥
Thoda Sumiran Bahut Sukh, Jo Kari Jane Koy. Soot Na Lage Binavani, Sahaje Ati Sukh Hoy॥43॥
Sain Yon Mat Janiyo, Priti Ghnṭe Mam Chitt. Maroon To Tum Sumirat Maroon, Jivat Sumiroon Nitt॥44॥
Jap Tap Snjam Sadhana, Sab Sumiran Ke Mahin. Kabir Janai Bhagat Jan, Sumiran Sam Kachhu Nahin॥45॥
Sahakami Sumiran Karai, Pavai Uttam Dham. Niahkami Sumiran Kare, Pavai Abichal Nam॥ 46॥
Ham Tumharo Sumiran Karain, Tum Mohin Chitavat Nahin. Sumiran Man Ki Priti Hai, So Man Tumahin Mahin॥47॥
Kabira Hari Hari Sumiri Le, Pran Jahinge Chhooṭi. . Ghar Ke Pyar Adami, Chalate Lenge Looṭ॥48॥
Kabir Nirbhay Nam Japu, Jab Lagi Diva Bati. Tel Ghaṭe Bati Bujhe, Tab Sovon Din Rati॥49॥
Jaisa Maya Man Rame, Taise Nam Ramay. Tara Mnḍal Chhadi Kai, Jahan Nam Tahan Jay॥50॥
Kabir Chitt Chnchal Bhaya, Chahoon Disi Lagi Lay. Guru Sumiran Hathe Ghada, Lijai Begi Bujhay॥51॥
Kabir Mukh Soii Bhala, Ja Mukh Nikase Nam. Ja Mukh Nam Na Nikasai, So Mukh Kaune Kam॥52॥
Satt Nam Ko Sumirana, Hns Kar Bhav Khij. Ulaṭa Sulaṭa Nipajai, Khet Pada Jyon Bij॥53॥
Svas Sufal So Janiye, Jo Sumiran Men Jay. Aur Svas Yonhi Gaye, Kari Kari Bahut Upay॥54॥
Kaha Bharosa Denh Ka, Binasi Jay Chhin Mahin. Svas Svas Sumiran Karo, Aur Jatan Kachhu Nahin॥55॥
Jivana Thora Hi Bhala, Jo Sat Sumiran Hoy. Lakh Baras Ka Jivana, Lekhe Dhare Na Koy॥56॥
Bina Sach Sumiran Nahin, Bin Bhedi Bhakti Na Soy. Paras Men Parada Raha, Kas Loha Knchan Hoy॥ 57॥
Knchan Keval Guru Bhajan, Dooja Kanch Kathir. Jhooṭha Jal Jnjal Taji, Pakado Sach Kabir॥ 58॥
Hriday Sumirani Nam Ki, Mera Man Masagool. Chhabi Lage Nirakhat Rahan, Miṭi Gaya Snsay Sool॥59॥
Sumiran Ka Hal Jotiye, Bija Nam Jamay. Khnḍa Brahmnḍa Sookha Padai, Tahuna Nisfal Jay॥60॥
Dekha Dekhi Sab Kahai, Bhor Bhaye Hari Nam. Ardh Rat Koi Jan Kahai, Khanajad Gulam॥61॥
Nam Raṭat Isthir Bhaya, Gyan Kathat Bhaya Lin. Surat Sabad Ek Bhaya, Jalahi Haiga Min॥62॥
Kabir Dhara Agam Ki, Sataguru Dai Lakhay. Ulaṭi Tahi Sumiran Karo, Svami Sng Milay॥63॥

सुमिरन का अंग
सुमिरन से सुख होत है, सुमिरन से दुख जाय।
कह कबीर सुमिरन किये, साईं माहिं समाय॥1॥
राजा राना राव रँक, बड़ा जो सुमिरै नाम।
कह कबीर बड़ों बड़ा जो सुमिरे निःकाम॥2॥
नर नारी सब नरक है, जब लगि देंह सकाम।
कह कबीर सोइ पीव को, जो सुमिरै निःकाम॥3॥
दुख में सुमिरन सब करै, सुख में करै न कोय।
जो सुख में सुमिरन करै तो दुख काहे होय॥4॥
सुख में सुमिरन ना किया, दुख में कीया याद।
कह कबीर ता दास की, कौन सुने फरियाद॥5॥
सुमिरन की सुधि यों करौ, जैसे कामी काम।
एक पलक बिसरै नहिं, निसु दिन आठो जाम॥6॥
सुमिरन की सुधि यों करौ, ज्यों गागर पनिहार।
हालैे डोले सुरति में, कहै कबीर बिचार॥7॥
सुमिरन की सुधि यों करौ, ज्यों सुरभी सुत माहिं।
कह कबीर चारा चरत, बिसरत कब॒हूँ नाहिं॥8॥
सुमिरन की सुधि यों करौ, जैसे दाम कँगाल।
कह कबीर बिसरै नहीं, पल पल लेहि सम्हाल॥9॥
सुमिर से मन लाइये, जैसे नाद कुरंग।
कह कबीर बिसरै नहीं, प्रान तजै तेहि संग॥10॥
सुमिर से मन लाइये, जैसे दीप पतंग।
प्रागन तजै छिन एक में, जरत न मोड़े अंग॥11॥
सुमिरन से मन लाइये, जैसे कीट भिरंग।
कबीर बिसरैं आपको, होय जाय तेहि रंग॥12॥
सुमिर से मन लाइये, जैसे पानी मीन।
प्रागन तजै पल बीछुरे, सत कबीर कहि दीन॥13॥
सुमिरन सुरति लगाइ के, मुख तें कछू न बोल।
बाहर के पट देइ के, अंतर के पट खोल॥14॥
माला फेरत मन खुसी, ता तें कछू न होय।
मन माला के फेरते, घट उँजियारी होय॥15॥
माला फेरत जुग गया, फिरा न मनका फेर।
कर का मनका डारि दे, मन का मनका फेर॥16॥
अजपा सुमिरन घट बिखे, दीन्हा सिरजनहार।
ताही से मन लगि रहा, कहै कबीर बिचार॥17॥
कबीर माला मनहिं की, और संसारी भेख।
माला फेरे हरि मिलैं, तो गले रहट के देख॥18॥
कबीर माला काठ की, बहुत जतन का फेर। ॥
माला स्वास उस्वास की, जा में गाँठ न मेर॥19॥
माला मो से लड़ि पड़ी, का फेरत हौ मोय।
मन कै माला फेरि ले, गुरु से मेला होय॥20॥
क्रिया करै अँगुरी गनै, मन धावै चहूँ ओर।
जेहि फेरे साईं मिलै, सो भया काठ कठोर॥21॥
माला फेरे कहा भयो, हृदय गाँठि नहिं खोय।
गुरु चरनन चित राचिये, तो अमरापुर जोय॥22॥
बाहर क्या दिखलाइये, अंतर जपिये नाम।
कहा महोला खलक से, पड़ा धनी से काम॥23॥
सहजे ही धुन होत है, हर दम घट के माहिं।
सुरत सबद मेला भया, मुख की हाजत नाहिं॥24॥
माला तो कर में फिरै, जीभ फिरे मुख माहिं।
मनुवाँ तो दुइ दिसि फिरै, यह तो सुमिरन नाहिं॥25॥
तन थिर मन थिर बचन थिर, सुरत निरत थिर होय।
कह कबीर इस पलक को, कलप न पावै कोय॥26॥
जाप मरै अजपा मरै, अनहद भी मरि जाय।
सुरत समानी सबद में, ताहि काल नहिं खाय॥27॥
जा की पूँजी स्वास है, छिन आवै छिन जाय।
ता को ऐसा चाहिये, रहै नाम लौ लाय॥28॥
कहता हूँ कहि जात हूँ, कहाँ बजाये ढोल।
स्वासा खाली जात है, तीन लोक का मोल॥ 29॥
ऐसे महंगे मोल का, एक स्वास जो जाय।
चौदह लोक न पटतरे, काहे धूर मिलाय॥30॥
कबीर छुधा है कूकरी, करत भजन में भंग।
या को टुकड़ा डारि करि, सुमिरन करो निसंक॥31॥
चिंता तो सतनाम की, और न चितवै दास।
जो कछु चितवै नाम बिनु, सोई काल की फाँस॥32॥
सत्तनाम को सुमिरते, उधरे पतित अनेक।
कह कबीर नहिं छाड़िये, सत्तनाम की टेक॥33॥
है नाम जपत कन्या भली, साकट भला न पूत।
छेरी के गले गलथना, जा में दूध न मूत॥34॥
नाम जपत दरिद्री भला, टूटी घर की छानि।
कंचन मंदिर जारि दे, जहाँ गुरु भक्ति न जान॥35॥
पांच सखी पिउठ पिठ करैं, छठा जो सुमिरे मन।
आई सुरत कबीर की, पाया नाम रतन॥36॥
तूँ तूँ करता तूँ भया, मुझ में रही न हूँ।
वारी तेरे नाम पर, जित देखूँ तित तूँ॥37॥
सुमिरन मारग सहज का, सतगुरु दिया बताय।
स्वास उस्वास जो सुमिरता, इक दिन मिलसी आय॥38॥
माला स्वास उस्वास की, फेरै कोइ निज दास।
चौरासी भरमे नहीं, कटे करम की फाँस॥39॥
ज्ञान कथै बकि बकि मरै, कोई करे उपाय।
सतगुरु हम से यों कह्यो, सुमिरन करो समाय॥40॥
कबीर सुमिरन सार है, और सकल जंजाल।
आद अंत मधि सोधिया, दूजा देखा ख्याल॥41॥
निज सुख सुमिरन नाम है, दूजा दुक्ख अपार।
मनसा बाचा कर्मना, कबीर सुमिरन सार॥42॥
थोड़ा सुमिरन बहुत सुख, जो करि जाने कोय।
सूत न लगे बिनावनी, सहजे अति सुख होय॥43॥
साईं यों मत जानियो, प्रीति घंटे मम चित्त।
मरूँ तो तुम सुमिरत मरूँ, जीवत सुमिरूँ नित्त॥44॥
जप तप संजम साधना, सब सुमिरन के माहिं।
कबीर जानै भगत जन, सुमिरन सम कछु नाहिं॥45॥
सहकामी सुमिरन करै, पावै उत्तम धाम।
निःकामी सुमिरन करे, पावै अबिचल नाम॥ 46॥
हम तुम्हरो सुमिरन करैं, तुम मोहिं चितवत नाहिं।
सुमिरन मन की प्रीति है, सो मन तुमहीं माहिं॥47॥
कबिरा हरि हरि सुमिरि ले, प्रान जाहिंगे छूटि। ।
घर के प्यार आदमी, चलते लेंगे लूट॥48॥
कबीर निर्भय नाम जपु, जब लगि दीवा बाति।
तेल घटे बाती बुझे, तब सोवों दिन राति॥49॥
जैसा माया मन रमे, तैसे नाम रमाय।
तारा मंडल छाड़ि कै, जहाँ नाम तहाँ जाय॥50॥
कबीर चित्त चंचल भया, चहूँ दिसि लागी लाय।
गुरु सुमिरन हाथे घड़ा, लीजै बेगि बुझाय॥51॥
कबीर मुख सोई भला, जा मुख निकसे नाम।
जा मुख नाम न नीकसै, सो मुख कौने काम॥52॥
सत्त नाम को सुमिरना, हँस कर भाव खीज।
उलटा सुलटा नीपजै, खेत पड़ा ज्यों बीज॥53॥
स्वास सुफल सो जानिये, जो सुमिरन में जाय।
और स्वास योंही गये, करि करि बहुत उपाय॥54॥
कहा भरोसा देंह का, बिनसि जाय छिन माहिं।
स्वास स्वास सुमिरन करो, और जतन कछु नाहिं॥55॥
जिवना थोरा ही भला, जो सत सुमिरन होय।
लाख बरस का जीवना, लेखे धरे न कोय॥56॥
बिना साच सुमिरन नहीं, बिन भेदी भक्ति न सोय।
पारस में परदा रहा, कस लोहा कंचन होय॥ 57॥
कंचन केवल गुरु भजन, दूजा काँच कथीर।
झूठा जाल जंजाल तजि, पकड़ो साच कबीर॥ 58॥
हृदय सुमिरनी नाम की, मेरा मन मसगूल।
छबि लागे निरखत रहां, मिटि गया संसय सूल॥59॥
सुमिरन का हल जोतिये, बीजा नाम जमाय।
खंड ब्रह्मंड सूखा पड़ै, तहू न निस्फल जाय॥60॥
देखा देखी सब कहै, भोर भये हरि नाम।
अर्ध रात कोइ जन कहै, खानाजाद गुलाम॥61॥
नाम रटत इस्थिर भया, ज्ञान कथत भया लीन।
सुरत सबद एक भया, जलही हैगा मीन॥62॥
कबीर धारा अगम की, सतगुरु दई लखाय।
उलटि ताहि सुमिरन करो, स्वामी संग मिलाय॥63॥

ਸੁਮਿਰਨ ਕਾ ਅੰਗ
ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਸੁਖ ਹੋਤ ਹੈ, ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਦੁਖ ਜਾਇ। ਕਹ ਕਬੀਰ ਸੁਮਿਰਨ ਕੀਏ, ਸਾਈਂ ਮਾਹਿੰ ਸਮਾਇ॥
ਰਾਜਾ ਰਾਣਾ ਰਾਵ ਰੰਕ, ਬੜਾ ਜੋ ਸੁਮਿਰੈ ਨਾਮ। ਕਹ ਕਬੀਰ ਬੱਡੋਂ ਬੜਾ, ਜੋ ਸੁਮਿਰੈ ਨਿਹਕਾਮ॥
ਨਰ ਨਾਰੀ ਸਬ ਨਰਕ ਹੈ, ਜਬ ਲਗਿ ਦੇਂਹ ਸਕਾਮ। ਕਹ ਕਬੀਰ ਸੋਇ ਪੀਵ ਕੋ, ਜੋ ਸੁਮਿਰੈ ਨਿਹਕਾਮ॥
ਦੁਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਸਬ ਕਰੈ, ਸੁਖ ਮੇਂ ਕਰੈ ਨ ਕੋਇ। ਜੋ ਸੁਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈ, ਤੋ ਦੁਖ ਕਾਹੇ ਹੋਇ॥
ਸੁਖ ਮੇਂ ਸੁਮਿਰਨ ਨਾ ਕੀਆ, ਦੁਖ ਮੇਂ ਕੀਆ ਯਾਦ। ਕਹ ਕਬੀਰ ਤਾ ਦਾਸ ਕੀ, ਕੌਨ ਸੁਨੈ ਫ਼ਰਿਆਦ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਕੀ ਸੁਧਿ ਯੋਂ ਕਰੌ, ਜੈਸੇ ਕਾਮੀ ਕਾਮ। ਏਕ ਪਲਕ ਬਿਸਰੈ ਨਹਿੰ, ਨਿਸੁ ਦਿਨ ਆਠੋ ਜਾਮ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਕੀ ਸੁਧਿ ਯੋਂ ਕਰੌ, ਜਿਉਂ ਗਾਗਰ ਪਨਿਹਾਰ।। ਹਾਲੈ ਡੋਲੈ ਸੁਰਤਿ ਮੇਂ, ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਬਿਚਾਰ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਕੀ ਸੁਧਿ ਯੋਂ ਕਰੌ, ਜਿਉਂ ਸੁਰਭੀ ਸੁਤ ਮਾਹਿੰ। ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਚਾਰਾ ਚਰਤ, ਬਿਸਰਤ ਕਬਹੂੰ ਨਾਹਿੰ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਕੀ ਸੁਧ ਯੋਂ ਕਰੌ, ਜੈਸੇ ਦਾਮ ਕੰਗਾਲ। ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਬਿਸਰੈ ਨਹੀਂ, ਪਲ ਪਲ ਲੇਹਿ ਸਮ੍ਹਾਲ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਮਨ ਲਾਈਏ, ਜੈਸੇ ਨਾਦ ਕੁਰੰਗ। ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਬਿਸਰੈ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰਾਨ ਤਜੈ ਤੇਹਿ ਸੰਗ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਮਨ ਲਾਈਏ, ਜੈਸੇ ਦੀਪ ਪਤੰਗ। ਪ੍ਰਾਨ ਤਜੈ ਛਿਨ ਏਕ ਮੇਂ, ਜਰਤ ਨ ਮੋੜੈ ਅੰਗ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਮਨ ਲਾਈਏ, ਜੈਸੇ ਕੀਟ ਭਿਰੰਗ। ਕਬੀਰ ਬਿਸਰੈਂ ਆਪਕੋ, ਹੋਇ ਜਾਇ ਤੇਹਿ ਰੰਗ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਸੇ ਮਨ ਲਾਈਏ, ਜੈਸੇ ਪਾਣੀ ਮੀਨ। ਪ੍ਰਾਨ ਤਜੈ ਪਲ ਬੀਛੁਰੇ, ਸਤ ਕਬੀਰ ਕਹਿ ਦੀਨ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਸੁਰਤਿ ਲਗਾਇ ਕੇ, ਮੁਖ ਤੋਂ ਕਛੂ ਨ ਬੋਲ। ਬਾਹਰ ਕੇ ਪਟ ਦੇਇ ਕੇ, ਅੰਤਰ ਕੇ ਪਟ ਖੋਲ॥
ਮਾਲਾ ਫੇਰਤ ਮਨ ਖੁਸੀ, ਤਾ ਤੋਂ ਕਛੂ ਨ ਹੋਇ। ਮਨ ਮਾਲਾ ਕੇ ਫੇਰਤੇ, ਘਟ ਉਂਜਿਆਰੀ ਹੋਇ॥
ਮਾਲਾ ਫੇਰਤ ਜੁਗ ਗਇਆ, ਫਿਰਾ ਨ ਮਣਕਾ ਫੇਰ। ਕਰ ਕਾ ਮਣਕਾ ਡਾਰਿ ਦੇ ਮਨ ਕਾ ਮਣਕਾ ਫੇਰ॥
ਅਜਪਾ ਸੁਮਿਰਨ ਘਟ ਬਿਸ਼ੇ, ਦੀਨ੍ਹਾ ਸਿਰਜਨਹਾਰ। ਤਾਹੀ ਸੇ ਮਨ ਲਗਿ ਰਹਾ, ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਬਿਚਾਰ॥
ਕਬੀਰ ਮਾਲਾ ਮਨਹਿੰ ਕੀ, ਔਰ ਸੰਸਾਰੀ ਭੇਖ। ਮਾਲਾ ਫੇਰੇ ਹਰੀ ਮਿਲੈਂ, ਤੋ ਗਲੇ ਰਹਿਟ ਕੇ ਦੇਖ॥
ਕਬੀਰ ਮਾਲਾ ਕਾਠ ਕੀ, ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕਾ ਫੇਰ। ਮਾਲਾ ਸਵਾਸ ਉਸਵਾਸ ਕੀ, ਜਾ ਮੇਂ ਗਾਂਠ ਨ ਮੇਰ॥
ਮਾਲਾ ਮੋ ਸੇ ਲੜਿ ਪੜੀ, ਕਾ ਫੇਰਤ ਹੌ ਮੋਇ। ਮਨ ਕੈ ਮਾਲਾ ਫੇਰਿ ਲੇ, ਗੁਰੂ ਸੇ ਮੇਲਾ ਹੋਇ॥
ਕ੍ਰਿਆ ਕਰੈ ਅੰਗੁਰੀ ਗਨੈ, ਮਨ ਧਾਵੈ ਚਹੁੰ ਓਰ। ਜੇਹਿ ਫੇਰੇ ਸਾਈਂ ਮਿਲੈ, ਸੋ ਭਇਆ ਕਾਠ ਕਠੋਰ॥
ਮਾਲਾ ਫੇਰੇ ਕਹਾ ਭਇਓ, ਹਿਰਦੇ ਗਾਂਠਿ ਨਹਿੰ ਖੋਇ। ਗੁਰੂ ਚਰਨਨ ਚਿਤ ਰਾਚੀਏ, ਤੋ ਅਮਰਾਪੁਰ ਜੋਇ॥
ਬਾਹਰ ਕਿਆ ਦਿਖਲਾਈਏ, ਅੰਤਰ ਜਪੀਏ ਨਾਮ। ਕਹਾ ਮਹੋਲਾ+ ਖਲਕ ਸੇ, ਪੜਾ ਧਨੀ ਸੇ ਕਾਮ॥
ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਧੁਨ ਹੋਤ ਹੈ, ਹਰ ਦਮ ਘਟ ਕੇ ਮਾਹਿੰ। ਸੁਰਤ ਸਬਦ ਮੇਲਾ ਭਇਆ, ਮੁਖ ਕੀ ਹਾਜਤ ਨਾਹਿੰ॥
ਮਾਲਾ ਤੋ ਕਰ ਮੇਂ ਫਿਰੈ, ਜੀਭ ਫਿਰੈ ਮੁਖ ਮਾਹਿੰ। ਮਨੁਵਾਂ ਤੋ ਦਹੁ ਦਿਸਿ ਫਿਰੈ, ਯਹ ਤੋ ਸੁਮਿਰਨ ਨਾਹਿੰ॥
ਤਨ ਥਿਰ ਮਨ ਥਿਰ ਬਚਨ ਥਿਰ, ਸੁਰਤ ਨਿਰਤ ਥਿਰ ਹੋਇ। ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਇਸ ਪਲਕ ਕੋ, ਕਲਪ ਨ ਪਾਵੈ ਕੋਇ॥
ਜਾਪ ਮਰੈ ਅਜਪਾ ਮਰੈ, ਅਨਹਦ ਭੀ ਮਰਿ ਜਾਇ। ਸੁਰਤ ਸਮਾਨੀ ਸਬਦ ਮੇਂ, ਤਾਹਿ ਕਾਲ ਨਹਿੰ ਖਾਇ॥
ਜਾ ਕੀ ਪੂੰਜੀ ਸਵਾਸ ਹੈ, ਛਿਨ ਆਵੈ ਛਿਨ ਜਾਇ। ਤਾ ਕੋ ਐਸਾ ਚਾਹੀਏ, ਰਹੈ ਨਾਮ ਲੌ ਲਾਇ॥
ਕਹਿਤਾ ਹੂੰ ਕਹਿ ਜਾਤ ਹੂੰ, ਕਹੌਂ ਬਜਾਏ ਢੋਲ। ਸਵਾਸਾ ਖਾਲੀ ਜਾਤ ਹੈ, ਤੀਨ ਲੋਕ ਕਾ ਮੋਲ॥
ਐਸੇ ਮਹਿੰਗੇ ਮੋਲ ਕਾ, ਏਕ ਸਵਾਸ ਜੋ ਜਾਇ।
ਚੌਦਹ ਲੋਕ ਨ ਪਟਤਰੇ, ਕਾਹੇ ਧੂਰ ਮਿਲਾਇ॥
ਕਬੀਰ ਛੁਧਾ ਹੈ ਕੂਕਰੀ, ਕਰਤ ਭਜਨ ਮੇਂ ਭੰਗ। ਯਾ ਕੋ ਟੁਕੜਾ ਡਾਰਿ ਕਰਿ, ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੋ ਨਿਸੰਕ॥
ਚਿੰਤਾ ਤੋ ਸਤਿਨਾਮ ਕੀ, ਔਰ ਨ ਚਿਤਵੈ ਦਾਸ। ਜੋ ਕਛੁ ਚਿਤਵੈ ਨਾਮ ਬਿਨੁ, ਸੋਈ ਕਾਲ ਕੀ ਫਾਂਸ॥
ਸੱਤਿਨਾਮ ਕੋ ਸੁਮਿਰਤੇ, ਉਧਰੇ ਪਤਿਤ ਅਨੇਕ। ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਨਹਿੰ ਛਾੜੀਏ, ਸੱਤਨਾਮ ਕੀ ਟੇਕ॥
ਨਾਮ ਜਪਤ ਕਨਿਆ ਭਲੀ, ਸਾਕਟ ਭਲਾ ਨ ਪੂਤ। ਛੇਰੀ ਕੇ ਗਲੇ ਗਲਥਨਾ, ਜਾ ਮੇਂ ਦੂਧ ਨ ਮੂਤ॥
ਨਾਮ ਜਪਤ ਦਰਿਦੀ ਭਲਾ, ਟੂਟੀ ਘਰ ਕੀ ਛਾਨਿ। ਕੰਚਨ ਮੰਦਿਰ ਜਾਰ ਦੇ, ਜਹੰ ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਨ ਜਾਨ॥
ਪਾਂਚ ਸਖੀ ਪਿਉ ਪਿਉ ਕਰੈ, ਛਠਾ ਜੋ ਸੁਮਿਰੈ ਮਨ। ਆਈ ਸੁਰਤ ਕਬੀਰ ਕੀ, ਪਾਇਆ ਨਾਮ ਰਤਨ॥
ਤੂੰ ਤੂੰ ਕਰਤਾ ਤੂੰ ਭਇਆ, ਮੁਝ ਮੇਂ ਰਹੀ ਨ ਹੂੰ। ਵਾਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਪਰ, ਜਿਤ ਦੇਖੂੰ ਤਿਤ ਤੂੰ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਮਾਰਗ ਸਹਿਜ ਕਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੀਆ ਬਤਾਇ। ਸਵਾਸ ਉਸਵਾਸ ਜੋ ਸੁਮਿਰਤਾ, ਇਕ ਦਿਨ ਮਿਲਸੀ ਆਇ॥
ਮਾਲਾ ਸਵਾਸ ਉਸਵਾਸ ਕੀ, ਫੇਰੈ ਕੋਇ ਨਿਜ ਦਾਸ। ਚੌਰਾਸੀ ਭਰਮੈ ਨਹੀਂ, ਕਟੈ ਕਰਮ ਕੀ ਫਾਂਸ॥
ਗਿਆਨ ਕਥੈ ਬਕਿ ਬਕਿ ਮਰੈ, ਕੋਈ ਕਰੈ ਉਪਾਇ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਹਮ ਸੇ ਯੋਂ ਕਹਿਉ, ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੋ ਸਮਾਇ॥
ਕਬੀਰ ਸੁਮਿਰਨ ਸਾਰ ਹੈ, ਔਰ ਸਕਲ ਜੰਜਾਲ। ਆਦਿ ਅੰਤ ਮਧਿ ਸੋਧਿਆ, ਦੂਜਾ ਦੇਖਾ ਖਿਆਲ॥
ਨਿਜ ਸੁਖ ਸੁਮਿਰਨ ਨਾਮ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਦੁੱਖ ਅਪਾਰ। ਮਨਸਾ ਬਾਚਾ ਕਰਮਨਾ, ਕਬੀਰ ਸੁਮਿਰਨ ਸਾਰ॥
ਥੋੜਾ ਸੁਮਿਰਨ ਬਹੁਤ ਸੁਖ, ਜੋ ਕਰਿ ਜਾਨੈ ਕੋਇ। ਸੂਤ ਨ ਲਗੈ ਬਿਨਾਵਨੀ, ਸਹਜੈ ਅਤਿ ਸੁਖ ਹੋਇ॥
ਸਾਈਂ ਯੋਂ ਮਤ ਜਾਨੀਏ, ਪ੍ਰੀਤੀ ਘਟੈ ਮਮ ਚਿੱਤ। ਮਰੂੰ ਤੋ ਤੁਮ ਸੁਮਿਰਤ ਮਰੂੰ, ਜੀਵਤ ਸੁਮਿਰੂੰ ਨਿੱਤ॥
ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਸਾਧਨਾ, ਸਬ ਸੁਮਿਰਨ ਕੇ ਮਾਹਿੰ। ਕਬੀਰ ਜਾਨੈ ਭਗਤ ਜਨ, ਸੁਮਿਰਨ ਸਮ ਕਛੂ ਨਾਹਿੰ॥
ਸਹਕਾਮੀ। ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈ, ਪਾਵੈ ਉੱਤਮ ਧਾਮ। ਨਿਹਕਾਮੀ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈ, ਪਾਵੈ ਅਬਿਚਲ ਨਾਮ॥
ਹਮ ਤੁਮ੍ਹਰੋ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈਂ, ਤੁਮ ਮੋਹਿੰ ਚਿਤਵਤ ਨਾਹਿੰ। ਸੁਮਿਰਨ ਮਨ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਹੈ, ਸੋ ਮਨ ਤੁਮਹੀਂ ਮਾਹਿੰ॥
ਕਬਿਰਾ ਹਰੀ ਹਰੀ ਸੁਮਿਰ ਲੇ, ਪ੍ਰਾਣ ਜਾਹਿੰਗੇ ਛੂਟਿ ਘਰ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਆਦਮੀ, ਚਲਤੇ ਲੇਂਗੇ ਲੂਟਿ॥
ਕਬੀਰ ਨਿਰਭੈ ਨਾਮ ਜਪੁ, ਜਬ ਲਗਿ ਦੀਵਾ ਬਾਤਿ। ਤੇਲ ਘਟੇ ਬਾਤੀ ਬੁਝੈ, ਤਬ ਸੋਵੋ ਦਿਨ ਰਾਤਿ॥
ਜੈਸਾ ਮਾਇਆ ਮਨ ਰਮੈ, ਤੈਸੇ ਨਾਮ ਰਮਾਇ। ਤਾਰਾ ਮੰਡਲ ਛਾੜਿ ਕੈ, ਜਹਾਂ ਨਾਮ ਤਹੀ ਜਾਇ॥
ਕਬੀਰ ਚਿਤ ਚੰਚਲ ਭਇਆ, ਚਹੁੰ ਦਿਸਿ ਲਾਗੀ ਲਾਇ। ਗੁਰੂ ਸੁਮਿਰਨ ਹਾਥੇ ਘੜਾ, ਲੀਜੈ ਬੇਗਿ ਬੁਝਾਇ॥
ਕਬੀਰ ਮੁਖ ਸੋਈ ਭਲਾ, ਜਾ ਮੁਖ ਨਿਕਸੈ ਨਾਮ। ਜਾ ਮੁਖ ਨਾਮ ਨ ਨੀਕਸੈ, ਸੋ ਮੁਖ ਕੌਨੇ ਕਾਮ॥
ਸੱਤਿ ਨਾਮ ਕੋ ਸੁਮਿਰਨਾ, ਹੰਸ ਕਰਿ ਭਾਵੈ ਖੀਜ। ਉਲਟਾ ਸੁਲਟਾ ਨੀਪਜੈ, ਖੇਤ ਪੜਾ ਜਿਉਂ ਬੀਜ॥
ਸਵਾਸ ਸੁਫਲ ਸੋ ਜਾਨੀਏ, ਜੋ ਸੁਮਿਰਨ ਮੇਂ ਜਾਇ। ਔਰ ਸਵਾਸ ਯੋਂਹੀ ਗਏ, ਕਰਿ ਕਰਿ ਬਹੁਤ ਉਪਾਇ॥
ਕਹਾ ਭਰੋਸਾ ਦੇਂਹ ਕਾ, ਬਿਨਸਿ ਜਾਇ ਛਿਨ ਮਾਹਿੰ। ਸਵਾਸ ਸਵਾਸ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੌ, ਔਰ ਜਤਨ ਕਛੁ ਨਾਹਿੰ॥
ਜਿਵਨਾ ਥੋਰਾ ਹੀ ਭਲਾ, ਜੋ ਸਤਿ ਸੁਮਿਰਨ ਹੋਇ। ਲਾਖ ਬਰਸ ਕਾ ਜੀਵਨਾ, ਲੇਖੇ ਧਰੈ ਨ ਕੋਇ॥
ਬਿਨਾ ਸਾਚ ਸੁਮਿਰਨ ਨਹੀਂ, ਬਿਨ ਭੇਦੀ ਭਗਤੀ ਨ ਸੋਇ। ਪਾਰਸ ਮੇਂ ਪਰਦਾ ਰਹਾ, ਕਸ ਲੋਹਾ ਕੰਚਨ ਹੋਇ॥
ਕੰਚਨ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਭਜਨ, ਦੂਜਾ ਕਾਂਚ ਕਥੀਰ। ਝੂਠਾ ਜਾਲ ਜੰਜਾਲ ਤਜਿ, ਪਕੜੋ ਸਾਚ ਕਬੀਰ॥
ਹਿਰਦੇ ਸੁਮਿਰਨੀ ਨਾਮ ਕੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਮਸਗੂਲ² ਛਬਿ ਲਾਗੈ ਨਿਰਖਤ ਰਹੌਂ, ਮਿਟਿ ਗਿਆ ਸੰਸੈ ਸੂਲ॥
ਸੁਮਿਰਨ ਕਾ ਹਲ ਜੋਤੀਏ, ਬੀਜਾ ਨਾਮ ਜਮਾਇ। ਖੰਡ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸੁਖਾ ਪੜੈ, ਤਹੂ ਨ ਨਿਸਫਲ ਜਾਇ॥
ਦੇਖਾ ਦੇਖੀ ਸਬ ਕਹੈ, ਭੋਰ ਭਏ ਹਰੀ ਨਾਮ। ਅਰਧ ਰਾਤ ਕੋਇ ਜਨ ਕਹੈ, ਖਾਨਾਜਾਦ ਗੁਲਾਮ ॥
ਨਾਮ ਰਟਤ ਇਸਥਿਰ ਭਇਆ, ਗਿਆਨ ਕਥਤ ਭਇਆ ਲੀਨ। ਸੁਰਤ ਸਬਦ ਏਕੈ ਭਇਆ, ਜਲਹੀ ਹੈਗਾ ਮੀਨ॥
ਕਬੀਰ ਧਾਰਾ ਅਗਮ ਕੀ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਈ ਲਖਾਇ।ਆ ਉਲਟਿ ਤਾਹਿ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੋ, ਸਵਾਮੀ ਸੰਗ ਮਿਲਾਇ॥

Copyright @ 2024 Santmat Sangeet All rights reserved. | Web Development and Designing By WebHopers