Yah To Ghar Hai Prem Ka

Prem Ka Ang
Yah To Ghar Hai Prem Ka, Khala Ka Ghar Nahin. Sis Utarai Bhudn Dhar, Tab Paiṭhe Ghar Mahin॥1॥
Sis Utarai Bhuiin Dhare, Ta Par Rakh Panv. Das Kabira Yon Kahai, Aisa Hoy To Av॥2॥
Prem Na Badi Oopajai, Prem Na Haṭ Bikay. Raja Paraja Jehi Ruchai, Sis Dei Le Jay॥3॥
Prem Piyala Jo Piyai, Sis Dachchhina Dey. Lobhi Sis Na De Sake, Nam Prem Ka Ley॥4॥ . Prem Piyala Bhari Piya, Rachi Raha Guru Gyan. Diya Nagara Sabad Ka, Lal Khade Maidan॥5॥
Chhinahin Chaḍhxe Chhin Ootarai, So To Prem Na Hoy. Aghaṭ Prem Pinjar Base, Prem Kahavai Soy॥6॥
Aya Prem Kahan Gaya, Dekha Tha Sab Koy. Chhin Rovai Chhin Men Hnse, So To Prem Na Hoy॥7॥
Prem Prem Sab Koi Kahai, Prem Na Chinhai Koy. Aṭh Pahar Bhina Rahai, Prem Kahavai Soy॥8॥
Prem Piyare Lal Son, Man De Kijai Bhav. Sataguru Ke Parasad Se, Bhala Bana Hai Dav॥9॥
Jab Main Tha Tab Guru Nahin, Ab Guru Hai Ham Nahin. Prem Gali Ati Sankari, Ta Men Do Na Samahin॥10॥
Ja Ghaṭ Prem Na Snchar, So Ghaṭ Janu Masan. Jaise Khal Lohar Ki, Sans Let Bin Pran॥11॥
Aya Bagoola Prem Ka, Tinaka Uda Akas. . Tinaka Tinaka Se Mila, Tinaka Tinake Pas॥12॥
Prem Bikata Main Suna, Matha Saṭe Haṭ. Boojhat Bilamb Na Kijiye, Tatoochhin Dijai Kaṭ॥13॥
Prem Bina Dhiraj Nahin, Birah Bina Bairag. Sataguru Bin Jabai Nahin, Man Manasa Ka Dag॥14॥
Prem To Aisa Kijiye, Jaise Chand Chakor. Ghinch ṭooṭi Bhudn Man Gir, Chitavai Vahi Or॥15॥
Adhik Sanehi Machhari, Dooja Alp Saneh. Jabahin Jal Ten Bichhure, Tabahi Tyagai Denh॥16॥
Sau Jojan Sajan Base, Mano Hriday Mnjhar. Kapaṭ Sanehi Angane, Janu Samundar Par॥17॥
Yah Tat Vah Tat Ek Hai, Ek Pran Dui Gat. Apane Jiy Se Janiye, Mere Jiy Ki Bat॥18॥
Ham Tumharo Sumiran Karen, Tum Mohin Chitavau Nahin. Sumiran Man Ki Priti Hai, So Man Tumahin Mahin॥19॥
Mera Man To Tugy Se, Tera Man Kahoon Aur. Kah Kabir Kaise Bane, Ek Chitt Duii ṭhaur॥20॥
Jyon Mera Man Tugy Se, Yon Tera Jo Hoy. Aharan Tata Loh Jyon, Sndhi Lakhe Na Koy॥21॥
Priti Jo Lagi Ghuli Ga, Paiṭhi Gai Man Mahi. Rom Rom Piu Piuṭh Karai, Mukh Ki Saradha Nahin॥ 22॥
Jo Jagat So Svapn Men, Jyon Ghaṭ Bhitar Svas. Jo Jan Ja Ko Bhavata, So Jan Ta Ke Pas॥23॥
Sona Sajjan Sadhu Jan, ṭooṭi Juṭe Sau Bar. Durjaj Koombh Kumhar Ka, Eke Dhaka Darar॥24॥
Priti Tahi Se Kijiye, Jo Ap Samana Hoy. Kabahnk Jo Avagun Parai, Gunahin Lahain Samoy॥25॥
Ga Prem Banij Nahin Kar Sake, Chaḍhxe Na Nam Ki Gail. Manuṣ Keri Khalari, Oḍhxi Fire Jyon Bail॥26॥
Jahan Prem Tahan Nem Nahin, Tahan Na Budhi Byauhar. Prem Magan Jab Man Bhaya, Tab Kaun Gine Tithi Bar॥27॥
Prem Panvi Pahiri Kai, Dhiraj Kajar Dei. Sil Sindoor Bhara Kai, Yon Piy Ka Sukh Lei॥28॥
Prem Chhipaya Na Chhipe, Ja Ghaṭ Paraghaṭ Hoy. Jo Pai Mukh Bole Nahin, To Nain Det Hain Roy॥29॥
Prem Bhav Ik Chahiye, Bheṣ Anek Banay. Bhave Grih Men Bas Kar, Bhave Ban Men Jay॥30॥
Jogi Jngam Sevada, Sananyasi Duraves. Bina Prem Pahunche Nahin, Duralabh Sataguru Des॥31॥
Piya Chahai Prem Ras, Rakha Chahai Man. Ek Myan Me Do Khadg, Dekha Suna Na Kan॥32॥
Premi ḍhoonḍhxl Main Firaun, Premi Milai Na Koy. Premi Se Premi Mile, Guru Bhakti Driḍhx Hoy॥33॥
Kabir Pyala Prem Ka, Antar Liya Lagay. Rom Rom Men Rami Raha, Aur Amal Baya Khay॥34॥
Kabir Ham Guru Ras Piya, Baki Rahi Na Chhak. Paka Kalas Kumhar Ka, Bahuri Na Chaḍhxsi Chak॥35॥
Nam Rasayan Adhik Ras, Pivat Adhik Rasal. Kabir Pavan Dulabh Hai, Mange Sis Kalal॥36॥
Kabir Bhaṭhi Prem Ki, Bahutak Baiṭhe Ay. Sir Saunp So Pivasi, Natar Piya Na Jay॥37॥
Yah Ras Mahnga Pivai So, Chhadi Jiv Ki Ban. Matha Saṭe Jo Mile, To Bhi Sasta Jan॥38॥
Paya Piya Ras Piya So Janiye, Utarai Nahin Khumar. Nam Amal Mata Rahai, Piye Ami Ras Sar॥39॥
Sabai Rasayan Main Kiya, Prem Saman Na Koy. Rati Ik Tan Men Sncharai, Sab Tan Knchan Hoy॥40॥
Sagar Umada Prem Ka, Khevaṭiya Koi Ek. Sab Premi Mili Boodte, Jo Yah Nahin Hota ṭek॥41॥
Yahi Prem Nirabahiye, Rahani Kinare Baiṭhi. Sagar Ten Nyara Raha, Gaya Lahari Men Paiṭhi॥42॥
Amrit Keri Moṭari, Rakhi Sataguru Chhori. Ap Sarikha Jo Mile, Tahi Pilabain Ghori॥43॥
Amrit Pibai Te Jana, Sataguru Laga Kan. Bastu Agochar Mili Gai, Man Nahin Abai An॥44॥
Sadhusip Samudr Ke, Sataguru Svanti Bund. Triṣa Gai Ik Bund Se, Kya Le Karon Samund॥45॥
Milana Jag Men Kaṭhin Hai, Mili Bichhudo Jani Koy. Bichhuda Sajjan Tehi Milai, Jin Mathe Mani Hoy॥46॥
Joi Milai So Prit Men, Aur Milai Sab Koy. Man Se Manasa Na Milai, To Denh Mile Ka Hoy॥47॥
Jo Dil Dilahi Men Rahai, So Dil Kahoon Na Jay. Jo Dil Dil Se Bahira, So Dil Kahan Samay॥48॥
Jaisi Priti Kuṭumb Se, Taisihu Guru Se Hoy. Kahai Kabir Va Das Ka, Pala Na Pakadai Koy॥49॥
Nainon Ki Kari Koṭhari, Putali Palng Bichhay. Palakon Ki Chik ḍari Kai, Piy Ko Liya Rijhay॥50॥
Jab Lagi Marane Se ḍarai, Tab Lagi Premi Nahin. Badi Door Hai Prem Ghar, Samujhi Lehu Man Mahin॥51॥
Piy Ka Marag Kaṭhin Hai, Khanda Ho Jaisa. Nachan Nikasi Bapuri, Fir Ghoonghaṭ Kaisa॥ 52॥
Piy Ka Marag Sugam Hai, Tera Chalan Aned. Nach Na Jane Bapuri, Kahai Angana ṭeḍhx॥53॥
Yah To Ghar Hai Prem Ka, Marag Agam Agadh. Sis Kaṭi Pag Tar Dharai, Tab Nikaṭ Prem Ka Svad॥54॥
Prem Bhakti Ka Geh Hai, Ooncha Bahut Ikant. Sis Kaṭi Pag Tar Dharai, Tab Pahunchai Ghar Snt॥55॥
Sis Kaṭi Pasng Kiya, Jiv Ser Bhar Linh. Jo Bhav So Ai Le, Prem Age Ham Kinh॥56॥
Prem Priti Men Rachi Rahai, Mochchh Mukti Fal Pay. Sabad Mahin Tab Mili Rahai, Nahin Avai Nahin Jay॥57॥
Jo Tupyasa Prem Ka, Sis Kaṭi Kari Goy. Jab Tuaisa Karaiga, Tab Kachhu Hoy To Hoy॥58॥
Hari Se Tujani Het Kar, Kar Harijan Se Het. Mal Muluk Hari Det Hai, Harijan Harihin Det॥59॥
Priti Bahut Snsar Men, Nana Bidhi Ki Soy. Uttam Prit So Janiye, Sataguru Se Jo Hoy॥60॥
Gunavnta Au Draby Ki, Priti Kare Sab Koy. Kabir Priti So Janiye, In Ten Nyari Hoy॥61॥
Kabir Ta Se Prit Karu, Jo Nirabahai Or. Bane To Bibidhi Na Rachiye, Dekhat Lagai Khor॥62॥
Kaha Bhayo Tan Bichhure Doori Base Je Bas. Nainahin Antar Para, Pran Tumhore Pas॥ 63॥
Jo Hai Ja Ka Bhavata, Jab Tab Milihai Ay. Tan Man Tako Saunpiye, Jo Kabahoon Chhadi Na Jay॥64॥
Jal Men Basai Kamodini, Chnda Basai Akas. Jo Hai Ja Ka Bhavata, So Tahi Ke Pas॥65॥
Tan Dikhalabai Apana, Kachhuna Rakhe Goy. Jaisi Priti Kamodini, Aisi Priti Jo Hoy॥66॥
Sahi Het Hai Tasu Ka, Ja Ke Sataguru ṭek.
ṭek Nibahai Denh Bhari, Rahai Sabad Mili Ek॥67॥
Pasa Pakada Prem Ka, Sari Kiya Sarir. Sataguru Dav Bataya, Khele Das Kabir॥68॥
Khel Jo Mnḍa Khiladi Se, Annd Bada Aghay. Ab Pasa Kahuparau, Prem Bndha Jug Jay॥69॥
Pritam Ko Patiyan Likhoon, Jo Kahun Hoy Bides. Tan Men Man Men Nain Men, Ta Ko Kaha Sndes॥70॥

प्रेम का अंग
यह तो घर है प्रेम का, खाला का घर नाहिं।
सीस उतारै भुदँ धर, तब पैठे घर माहिं॥1॥
सीस उतारै भुईँ धरे, ता पर राख पाँव।
दास कबीरा यों कहै, ऐसा होय तो आव॥2॥
प्रेम न बाड़ी ऊपजै, प्रेम न हाट बिकाय।
राजा परजा जेहि रुचै, सीस देइ ले जाय॥3॥
प्रेम पियाला जो पियै, सीस दच्छिना देय।
लोभी सीस न दे सके, नाम प्रेम का लेय॥4॥ ।
प्रेम पियाला भरि पिया, राचि रहा गुरु ज्ञान।
दिया नगारा सबद का, लाल खड़े मैदान॥5॥
छिनहिं चढ़े छिन ऊतरै, सो तो प्रेम न होय।
अघट प्रेम पिंजर बसे, प्रेम कहावै सोय॥6॥
आया प्रेम कहाँ गया, देखा था सब कोय।
छिन रोवै छिन में हँसे, सो तो प्रेम न होय॥7॥
प्रेम प्रेम सब कोइ कहै, प्रेम न चीन्है कोय।
आठ पहर भीना रहै, प्रेम कहावै सोय॥8॥
प्रेम पियारे लाल सों, मन दे कीजै भाव।
सतगुरु के परसाद से, भला बना है दाव॥9॥
जब मैं था तब गुरु नहीं, अब गुरु है हम नाहिं।
प्रेम गली अति साँकरी, ता में दो न समाहिं॥10॥
जा घट प्रेम न संचर, सो घट जानु मसान।
जैसे खाल लोहार की, साँस लेत बिन प्रान॥11॥
आया बगूला प्रेम का, तिनका उड़ा अकास। ।
तिनका तिनका से मिला, तिनका तिनके पास॥12॥
प्रेम बिकता मैं सुना, माथा साटे हाट।
बूझत बिलम्ब न कीजिये, ततूछिन दीजै काट॥13॥
प्रेम बिना धीरज नहीं, बिरह बिना बैराग।
सतगुरु बिन जाबै नहीं, मन मनसा का दाग॥14॥
प्रेम तो ऐसा कीजिये, जैसे चन्द चकोर।
घींच टूटि भुदँ माँ गिर, चितवै वाही ओर॥15॥
अधिक सनेही माछरी, दूजा अल्प सनेह।
जबहीं जल तें बीछुरे, तबही त्यागै देंह॥16॥
सौ जोजन साजन बसे, मानो हृदय मँझार।
कपट सनेही आँगने, जानु समुंदर पार॥17॥
यह तत वह तत एक है, एक प्रान दुइ गात।
अपने जिय से जानिये, मेरे जिय की बात॥18॥
हम तुम्हरो सुमिरन करें, तुम मोहिं चितवौ नाहिं।
सुमिरन मन की प्रीति है, सो मन तुमहीं माहिं॥19॥
मेरा मन तो तुज्ञ से, तेरा मन कहूँ और।
कह कबीर कैसे बने, एक चित्त दुई ठौर॥20॥
ज्यों मेरा मन तुज्ञ से, यों तेरा जो होय।
अहरन ताता लोह ज्यों, संधि लखे ना कोय॥21॥
प्रीति जो लागी घुलि गइ, पैठि गई मन माहि।
रोम रोम पिउ पिउठ करै, मुख की सरधा नाहिं॥ 22॥
जो जागत सो स्वप्न में, ज्यों घट भीतर स्वास।
जो जन जा को भावता, सो जन ता के पास॥23॥
सोना सज्जन साधु जन, टूटि जुटे सौ बार।
दुर्जज कूम्भ कुम्हार का, एके धका दरार॥24॥
प्रीति ताहि से कीजिये, जो आप समाना होय।
कबहँक जो अवगुन परै, गुनहीं लहैं समोय॥25॥
गा प्रेम बनिज नहिं कर सके, चढ़े न नाम की गैल।
मानुष केरी खालरी, ओढ़ि फिरे ज्यों बैल॥26॥
जहाँ प्रेम तहाँ नेम नहिं, तहाँ न बुधि ब्यौहार।
प्रेम मगन जब मन भया, तब कौन गिने तिथि बार॥27॥
प्रेम पाँवी पहिरि कै, धीरज काजर देइ।
सील सिंदूर भराइ कै, यों पिय का सुख लेइ॥28॥
प्रेम छिपाया ना छिपे, जा घट परघट होय।
जो पै मुख बोले नहीं, तो नैन देत हैं रोय॥29॥
प्रेम भाव इक चाहिये, भेष अनेक बनाय।
भावे गृह में बास कर, भावे बन में जाय॥30॥
जोगी जंगम सेवड़ा, सनन््यासी दुरवेस।
बिना प्रेम पहुँचे नहीं, दुरलभ सतगुरु देस॥31॥
पीया चाहै प्रेम रस, राखा चाहै मान।
एक म्यान मे दो खड़ग, देखा सुना न कान॥32॥
प्रेमी ढूँढ़ल मैं फिरौं, प्रेमी मिलै न कोय।
प्रेमी से प्रेमी मिले, गुरु भक्ति दृढ़ होय॥33॥
कबीर प्याला प्रेम का, अंतर लिया लगाय।
रोम रोम में रमि रहा, और अमल बया खाय॥34॥
कबीर हम गुरु रस पिया, बाकी रही न छाक।
पाका कलस कुम्हार का, बहुरि न चढ़सी चाक॥35॥
नाम रसायन अधिक रस, पीवत अधिक रसाल।
कबीर पावन दुलभ है, माँगे सीस कलाल॥36॥
कबीर भाठी प्रेम की, बहुतक बैठे आय।
सिर सौंप सो पीवसी, नातर पिया न जाय॥37॥
यह रस महँगा पिवै सो, छाड़ि जीव की बान।
माथा साटे जो मिले, तो भी सस्ता जान॥38॥
पया पिया रस पिया सो जानिये, उतरै नहीं खुमार।
नाम अमल माता रहै, पिये अमी रस सार॥39॥
सबै रसायन मैं किया, प्रेम समान न कोय।
रति इक तन में संचरै, सब तन कंचन होय॥40॥
सागर उमड़ा प्रेम का, खेवटिया कोइ एक।
सब प्रेमी मिलि बूड़ते, जो यह नहिं होता टेक॥41॥
यही प्रेम निरबाहिये, रहनि किनारे बैठि।
सागर तें न््यारा रहा, गया लहरि में पैठि॥42॥
अमृत केरी मोटरी, राखी सतगुरु छोरि।
आप सरीखा जो मिले, ताहि पिलाबैं घोरि॥43॥
अमृत पीबै ते जना, सतगुरु लागा कान।
बस्तु अगोचर मिलि गई, मन नहिं आबै आन॥44॥
साधू सीप समुद्र के, सतगुरु स्वाँती बुंद।
तृषा गई इक बुँद से, क्या ले करों समुंद॥45॥
मिलना जग में कठिन है, मिलि बिछुड़ो जनि कोय।
बिछुड़ा सज्जन तेहि मिलै, जिन माथे मनि होय॥46॥
जोइ मिलै सो प्रीत में, और मिलै सब कोय।
मन से मनसा ना मिलै, तो देंह मिले का होय॥47॥
जो दिल दिलही में रहै, सो दिल कहूँ न जाय।
जो दिल दिल से बाहिरा, सो दिल कहाँ समाय॥48॥
जैसी प्रीति कुटुम्ब से, तैसिहु गुरु से होय।
कहै कबीर वा दास का, पला न पकड़ै कोय॥49॥
नैनों की करि कोठरी, पुतली पलँग बिछाय।
पलकों की चिक डारि कै, पिय को लिया रिझाय॥50॥
जब लगि मरने से डरै, तब लगि प्रेमी नाहिं।
बड़ी दूर है प्रेम घर, समुझि लेहु मन माहिं॥51॥
पिय का मारग कठिन है, खाँड़ा हो जैसा।
नाचन निकसी बापुरी, फिर घूँघट कैसा॥ 52॥
पिय का मारग सुगम है, तेरा चलन अनेड़।
नाच न जाने बापुरी, कहै आँगना टेढ़॥53॥
यह तो घर है प्रेम का, मारग अगम अगाध।
सीस काटि पग तर धरै, तब निकट प्रेम का स्वाद॥54॥
प्रेम भक्ति का गेह है, ऊँचा बहुत इकन्त।
सीस काटि पग तर धरै, तब पहुँचै घर संत॥55॥
सीस काटि पासँग किया, जीव सेर भर लीन्ह।
जो भाव सो आइ ले, प्रेम आगे हम कीन्ह॥56॥
प्रेम प्रीति में रचि रहै, मोच्छ मुक्ति फल पाय।
सबद माहिं तब मिलि रहै, नहिं आवै नहिं जाय॥57॥
जो तू प्यासा प्रेम का, सीस काटि करि गोय।
जब तू ऐसा करैगा, तब कछु होय तो होय॥58॥
हरि से तू जनि हेत कर, कर हरिजन से हेत।
माल मुलुक हरि देत है, हरिजन हरिहीं देत॥59॥
प्रीती बहुत संसार में, नाना बिधि की सोय।
उत्तम प्रीत सो जानिये, सतगुरु से जो होय॥60॥
गुनवंता औ द्रब्य की, प्रीति करे सब कोय।
कबीर प्रीति सो जानिये, इन तें न््यारी होय॥61॥
कबीर ता से प्रीत करु, जो निरबाहै ओर।
बने तो बिबिधि न राचिये, देखत लागै खोर॥62॥
कहा भयो तन बीछुरे दूरि बसे जे बास।
नैनाहीं अंतर परा, प्रान तुम्होरे पास॥ 63॥
जो है जा का भावता, जब तब मिलिहै आय।
तन मन ताको सौंपिये, जो कबहूँ छाड़ि न जाय॥64॥
जल में बसै कमोदिनी, चंदा बसै अकास।
जो है जा का भावता, सो ताही के पास॥65॥
तन दिखलाबै आपना, कछू न राखे गोय।
जैसी प्रीति कमोदिनी, ऐसी प्रीति जो होय॥66॥
सही हेत है तासु का, जा के सतगुरु टेक।
टेक निबाहै देंह भरि, रहै सबद मिलि एक॥67॥
पासा पकड़ा प्रेम का, सारी किया सरीर।
सतगुरु दाव बताइया, खेले दास कबीर॥68॥
खेल जो मँडा खिलाड़ि से, आनंद बड़ा अघाय।
अब पासा काहू परौ, प्रेम बँधा जुग जाय॥69॥
प्रीतम को पतियाँ लिखूं, जो कहुं होय बिदेस।
तन में मन में नैन में, ता को कहा संदेस॥70॥

ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ ਅੰਗ
ਯਹ ਤੋ ਘਰ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਖਾਲਾ ਕਾ ਘਰ ਨਾਹਿੰ। ਸੀਸ ਉਤਾਰੈ ਭੁਇੰ ਧਰੇ, ਤਬ ਪੈਠੈ ਘਰ ਮਾਹਿੰ॥
ਸੀਸ ਉਤਾਰੈ ਭੁਇੰ ਧਰੈ, ਤਾ ਪਰ ਰਾਖੈ ਪਾਂਵ। ਦਾਸ ਕਬੀਰਾ ਯੋਂ ਕਹੈ, ਐਸਾ ਹੋਇ ਤੋ ਆਵ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਬਾੜੀ ਊਪਜੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਹਾਟ ਬਿਕਾਇ। ਰਾਜਾ ਪਰਜਾ ਜੇਹਿ ਰੁਚੈ, ਸੀਸ ਦੇਇ ਲੈ ਜਾਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਲਾ ਜੋ ਪੀਏ, ਸੀਸ ਦੱਛਿਨਾ ਦੇਇ। ਲੋਭੀ ਸੀਸ ਨ ਦੇ ਸਕੈ, ਨਾਮ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ ਲੇਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿ ਪੀਆ, ਰਾਚਿ ਰਹਾ ਗੁਰੂ ਗਿਆਨ। ਦੀਆ ਨਗਾਰਾ ਸਬਦ ਕਾ, ਲਾਲਾ ਖੜੇ ਮੈਦਾਨ॥
ਛਿਨਹਿੰ ਚੜ੍ਹੇ ਛਿਨ ਊਤਰੈ, ਸੋ ਤੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਹੋਇ। ਅਘਟ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿੰਜਰ ਬਸੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਵੈ ਸੋਇ॥
ਆਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਂ ਗਿਆ, ਦੇਖਾ ਥਾ ਸਬ ਕੋਇ। ਛਿਨ ਰੋਵੈ ਛਿਨ ਮੇਂ ਹੰਸੈ, ਸੋ ਤੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਹੋਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰੇਮ ਸਬ ਕੋਇ ਕਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਚੀਨ੍ਹੈ ਕੋਇ। ਆਠ ਪਹਰ ਭੀਨਾ ਰਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਕਹਾਵੈ ਸੋਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰੇ ਲਾਲ ਸੋਂ, ਮਨ ਦੇ ਕੀਜੈ ਭਾਵ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸੇ, ਭਲਾ ਬਨਾ ਹੈ ਦਾਵ॥
ਜਬ ਮੈਂ ਥਾ ਤਬ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ, ਅਬ ਗੁਰੂ ਹੈ ਹਮ ਨਾਹਿੰ। ਪ੍ਰੇਮ ਗਲੀ ਅਤਿ ਸਾਂਕਰੀ, ਤਾ ਮੇਂ ਦੋ ਨ ਸਮਾਹਿੰ॥
ਜਾ ਘਟ ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਸੰਚਰੈ, ਸੋ ਘਟ ਜਾਨੁ ਮਸਾਨ। ਜੈਸੇ ਖਾਲ ਲੋਹਾਰ ਕੀ, ਸਾਂਸ ਲੇਤ ਬਿਨ ਪ੍ਰਾਨ॥
ਆਇਆ ਬਗੁਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਤਿਨਕਾ ਉੜਾ ਅਕਾਸ। ਤਿਨਕਾ ਤਿਨਕਾ ਸੇ ਮਿਲਾ, ਤਿਨਕਾ ਤਿਨਕੇ ਪਾਸ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਕਤਾ ਮੈਂ ਸੁਨਾ, ਮਾਥਾ ਸਾਟੇ ਹਾਟ। ਬੂਝਤ ਬਿਲੰਬ ਨ ਕੀਜੀਏ, ਤਤਛਿਨ ਦੀਜੈ ਕਾਟ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਨਾ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ, ਬਿਰਹ ਬਿਨਾ ਬੈਰਾਗ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਬਿਨ ਜਾਵੈ ਨਹੀਂ, ਮਨ ਮਨਸਾ ਕਾ ਦਾਗ
ਪ੍ਰੇਮ ਤੋ ਐਸਾ ਕੀਜੀਏ, ਜੈਸੇ ਚੰਦ ਚਕੋਰ। ਘੀਚ ਟੂਟਿ ਭੁਇੰ ਮਾਂ ਗਿਰੈ, ਚਿਤਵੈ ਵਾਹੀ ਓਰ॥
ਅਧਿਕ ਸਨੇਹੀ ਮਾਛਰੀ, ਦੂਜਾ ਅਲਪ ਸਨੇਹ। ਜਬਹੀਂ ਜਲ ਤੋਂ ਬੀਛੁਰੈ, ਤਬਹੀ ਤਿਆਗੈ ਦੇਂਹ॥
ਸੌ ਜੋਜਨ ਸਾਜਨ ਬਸੈ, ਮਾਨੋ ਹਿਰਦੇ ਮੰਝਾਰ। ਕਪਟ ਸਨੇਹੀ ਆਂਗਨੇ, ਜਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ॥
ਯਹ ਤਤ ਵਹ ਤਤ ਏਕ ਹੈ, ਏਕ ਪ੍ਰਾਨ ਦੁਇ ਗਾਤ। ਅਪਨੇ ਜੀਅ ਸੇ ਜਾਨੀਏ, ਮੇਰੇ ਜੀਅ ਕੀ ਬਾਤ॥
ਹਮ ਤੁਮ੍ਹਰੋ ਸੁਮਿਰਨ ਕਰੈਂ, ਤੁਮ ਮੋਹਿੰ ਚਿਤਵੌ ਨਾਹਿੰ। ਸੁਮਿਰਨ ਮਨ ਕੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ, ਸੋ ਮਨ ਤੁਮਹੀਂ ਮਾਹਿੰ॥
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੋ ਤੁਝ ਸੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਹੂੰ ਔਰ। ਕਹ ਕਬੀਰ ਕੈਸੇ ਬਨੈ, ਏਕ ਚਿੱਤ ਦੁਇ ਠੌਰ॥
ਜਿਉਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁੱਝ ਸੇ, ਯੋਂ ਤੇਰਾ ਜੋ ਹੋਇ। ਅਹਰਨ! ਤਾਤਾ ਲੋਹ ਜਿਉਂ, ਸੰਧਿ ਲਖੈ ਨਾ ਕੋਇ॥
ਪ੍ਰੀਤਿ ਜੋ ਲਾਗੀ ਘੁਲਿ ਗਈ, ਪੈਠਿ ਗਈ ਮਨ ਮਾਹਿੰ। ਰੋਮ ਰੋਮ ਪਿਉ ਪਿਉ ਕਰੈ, ਮੁਖ ਕੀ ਸਰਧਾ ਨਾਹਿੰ॥
ਜੋ ਜਾਗਤ ਸੋ ਸੁਪਨ ਮੇਂ, ਜਿਉਂ ਘਟ ਭੀਤਰ ਸਵਾਸ। ਜੋ ਜਨ ਜਾ ਕੋ ਭਾਵਤਾ, ਸੋ ਜਨ ਤਾ ਕੇ ਪਾਸ॥
ਸੋਨਾ ਸੱਜਨ ਸਾਧੂ ਜਨ, ਟੂਟਿ ਜੁਟੈ ਸੌ ਬਾਰ। ਦੁਰਜਨ ਕੂੰਭ ਕੁਮ੍ਹਾਰ ਕਾ, ਏਕੈ ਧਕਾ ਦਰਾਰ॥
ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਾਹਿ ਸੇ ਕੀਜੀਏ, ਜੋ ਆਪ ਸਮਾਨਾ ਹੋਇ। ਕਬਹੁੰਕ ਜੋ ਅਵਗੁਨ ਪਰੈ, ਗੁਨਹੀਂ ਲਹੈਂ ਸਮੋਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਬਨਿਜ ਨਹਿੰ ਕਰਿ ਸਕੈ, ਚੜੈ ਨ ਨਾਮ ਕੀ ਗੈਲ+। ਮਾਨੁਸ਼ ਕੇਰੀ ਖਾਲਰੀ, ਓੜ੍ਹਿ ਫਿਰੈ ਜਿਉਂ ਬੈਲ॥
ਜਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਤਹੀ ਨੇਮ ਨਹਿੰ, ਤਹਾਂ ਨ ਬੁਧਿ ਬਿਉਹਾਰ। ਪ੍ਰੇਮ ਮਗਨ ਜਬ ਮਨ ਭਇਆ, ਤਬ ਕੌਨ ਗਿਨੈ ਤਿਥਿ ਬਾਰ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪਾਂਵਰੀ ਪਹਿਰਿ ਕੈ, ਧੀਰਜ ਕਾਜਰ ਦੇਇ। ਸੀਲ ਸਿੰਦੂਰ ਭਰਾਇ ਕੈ, ਯੋਂ ਪੀਅ ਕਾ ਸੁਖ ਲੇਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਛਿਪਾਇਆ ਨਾ ਛਿਪੈ, ਜਾ ਘਟ ਪਰਘਟ ਹੋਇ। ਜੋ ਪੈ ਮੁਖ ਬੋਲੈ ਨਹੀਂ, ਤੋ ਨੈਨ ਦੇਤ ਹੈਂ ਰੋਇ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਇਕ ਚਾਹੀਏ, ਭੇਖ ਅਨੇਕ ਬਨਾਇ। ਭਾਵੇ ਗ੍ਰਿਹ ਮੇਂ ਬਾਸ ਕਰ, ਭਾਵੇ ਬਨ ਮੇਂ ਜਾਇ॥
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਸੇਵੜਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਰਵੇਸ। ਬਿਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਹੁੰਚੈ ਨਹੀਂ, ਦੁਰਲਭ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇਸ॥
ਪੀਆ ਚਾਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ, ਰਾਖਾ ਚਾਹੈ ਮਾਨ। ਏਕ ਮਿਆਨ ਮੇਂ ਦੋ ਖੜਗ, ਦੇਖਾ ਸੁਨਾ ਨ ਕਾਨ॥
ਪ੍ਰੇਮੀ ਢੂੰਡਤ ਮੈਂ ਫਿਰੌਂ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲੈ ਨ ਕੋਇ। ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲੈ, ਗੁਰੂ ਭਗਤੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋਇ॥
ਕਬੀਰ ਪਿਆਲਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਅੰਤਰ ਲੀਆ ਲਗਾਇ। ਰੋਮ ਰੋਮ ਮੇਂ ਰਮਿ ਰਹਾ, ਔਰ ਅਮਲ ਕਿਆ ਖਾਇ॥
ਕਬੀਰ ਹਮ ਗੁਰੂ ਰਸ ਪੀਆ, ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਨ ਛਾਕ। ਪਾਕਾ ਕਲਸ ਕੁਮ੍ਹਾਰ ਕਾ, ਬਹੁਰਿ ਨ ਚੜ੍ਹਸੀ ਚਾਕ॥
ਨਾਮ ਰਸਾਇਨ ਅਧਿਕ ਰਸ, ਪੀਵਤ ਅਧਿਕ ਰਸਾਲ। ਕਬੀਰ ਪਾਵਨ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਮਾਂਗੈ ਸੀਸ ਕਲਾਲ੭॥
ਕਬੀਰ ਭਾਠੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀ, ਬਹੁਤਕ ਬੈਠੇ ਆਇ।
ਸਿਰ ਸੌਂਪੈ ਸੋ ਪੀਵਸੀ, ਨਾਤਰ ਪੀਆ ਨ ਜਾਇ॥ ਯਹ ਰਸ ਮਹਿੰਗਾ ਪਿਵੈ ਸੋ, ਛਾੜਿ ਜੀਵ ਕੀ ਬਾਨ।
ਮਾਥਾ ਸਾਟੇ ਜੋ ਮਿਲੈ, ਤੌ ਭੀ ਸਸਤਾ ਜਾਨ॥
ਪੀਆ ਰਸ ਪੀਆ ਸੋ ਜਾਨੀਏ, ਉਤਰੈ ਨਹੀਂ ਖੁਮਾਰ। ਨਾਮ ਅਮਲ ਮਾਤਾ ਰਹੈ, ਪੀਏ ਅਮੀ ਰਸ ਸਾਰ॥
ਸਬੈ ਰਸਾਇਨ ਮੈਂ ਕੀਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਸਮਾਨ ਨ ਕੋਇ। ਰੱਤੀ ਇਕ ਤਨ ਮੇਂ ਸੰਚਰੈ, ਸਬ ਤਨ ਕੰਚਨ ਹੋਇ॥
ਸਾਗਰ ਉਮੜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਖੇਵਟੀਆ ਕੋਇ ਏਕ। ਸਬ ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲਿ ਬੂੜਤੇ, ਜੋ ਯਹ ਨਹਿੰ ਹੋਤਾ ਟੇਕ॥
ਯਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਿਰਬਾਹੀਏ, ਰਹਨਿ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠਿ। ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਨਿਆਰਾ ਰਹਾ, ਗਿਆ ਲਹਰਿ ਮੇਂ ਪੈਠਿ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੇਰੀ ਮੋਟਰੀ, ਰਾਖੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਛੋਰਿ। ਆਪ ਸਰੀਖਾ ਜੋ ਮਿਲੈ, ਤਾਹਿ ਪਿਲਾਵੈਂ ਘੋਰਿ ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਵੈ ਤੇ ਜਨਾ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਲਾਗਾ ਕਾਨ। ਬਸਤੁ ਅਗੋਚਰ ਮਿਲਿ ਗਈ, ਮਨ ਨਹਿੰ ਆਵੈ ਆਨ॥
ਸਾਧੂ ਸੀਪ ਸਮੁੰਦ੍ਰ ਕੇ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਵਾਂਤੀ ਬੂੰਦ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਾ ਗਈ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸੇ, ਕਿਆ ਲੇ ਕਰੌਂ ਸਮੁੰਦ॥
ਮਿਲਨਾ ਜਗ ਮੇਂ ਕਠਿਨ ਹੈ, ਮਿਲਿ ਬਿਛੁੜੋ ਜਨਿ ਕੋਇ। ਬਿਛੁੜਾ ਸੱਜਨ ਤੇਹਿ ਮਿਲੈ, ਜਿਨ ਮਾਥੇ ਮਨਿ ਹੋਇ॥
ਜੋਇ ਮਿਲੈ ਸੋ ਪ੍ਰੀਤ ਮੇਂ, ਔਰ ਮਿਲੈ ਸਬ ਕੋਇ। ਮਨ ਸੇ ਮਨਸਾ ਨਾ ਮਿਲੈ, ਤੋ ਦੇਂਹ ਮਿਲੇ ਕਾ ਹੋਇ॥
ਜੋ ਦਿਲ ਦਿਲਹੀ ਮੇਂ ਰਹੈ, ਸੋ ਦਿਲ ਕਹੂੰ ਨ ਜਾਇ। ਜੋ ਦਿਲ ਦਿਲ ਸੇ ਬਾਹਿਰਾ, ਸੋ ਦਿਲ ਕਹਾਂ ਸਮਾਇ॥
ਜੈਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕੁਟੁੰਬ ਸੇ, ਤੈਸਿਹੁ ਗੁਰੂ ਸੇ ਹੋਇ। ਕਹੈ ਕਬੀਰ ਵਾ ਦਾਸ ਕਾ, ਪੱਲਾ ਨ ਪਕੜੈ ਕੋਇ॥
ਨੈਨੋਂ ਕੀ ਕਰਿ ਕੋਠਰੀ, ਪੁਤਲੀ ਪਲੰਗ ਬਿਛਾਇ। ਪਲਕੋਂ ਕੀ ਚਿਕ ਡਾਰਿ ਕੈ, ਪੀਅ ਕੋ ਲੀਆ ਰਿਝਾਇ॥
ਜਬ ਲਗਿ ਮਰਨੈ ਸੇ ਡਰੇ, ਤਬ ਲਗਿ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਹਿੰ। ਬੜੀ ਦੂਰ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਘਰ, ਸਮੁਝਿ ਲੇਹੁ ਮਨ ਮਾਹਿੰ॥
ਪੀਆ ਕਾ ਮਾਰਗ ਕਠਿਨ ਹੈ, ਖਾਂੜਾ ਹੋ ਜੈਸਾ। ਨਾਚਨ ਨਿਕਸੀ ਬਾਪੁਰੀ, ਫਿਰ ਘੂੰਘਟ ਕੈਸਾ॥
ਪੀਅ ਕਾ ਮਾਰਗ ਸੁਗਮ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਲਨ ਅਨੇੜੇ। ਨਾਚ ਨ ਜਾਨੈ ਬਾਪੁਰੀ, ਕਹੈ ਆਂਗਨਾ ਟੇੜ੍ਹ॥
ਯਹ ਤੋ ਘਰ ਹੈ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਮਾਰਗ ਅਗਮ ਅਗਾਧ। ਸੀਸ ਕਾਟਿ ਪਗ ਤਲ ਧਰੈ, ਤਬ ਨਿਕਟ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ ਸਵਾਦ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤੀ ਕਾ ਗੇਹ ਹੈ, ਊਂਚਾ ਬਹੁਤ ਇਕੰਤ। ਸੀਸ ਕਾਟਿ ਪਗ ਤਲ ਧਰੈ, ਤਬ ਪਹੁੰਚੈ ਘਰ ਸੰਤ॥
ਸੀਸ ਕਾਟਿ ਪਾਸੰਗ ਕੀਆ, ਜੀਵ ਸੇਰ ਭਰ ਲੀਨ੍ਹ। ਜੋ ਭਾਵੈ ਸੋ ਆਇ ਲੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਆਗੇ ਹਮ ਕੀਨ੍ਹ॥
ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰੀਤਿ ਮੇਂ ਰਚਿ ਰਹੈ, ਮੋਛ ਮੁਕਤੀ ਫਲ ਪਾਇ। ਸਬਦ ਮਾਹਿੰ ਤਬ ਮਿਲਿ ਰਹੈ, ਨਹਿੰ ਆਵੈ ਨਹਿੰ ਜਾਇ॥
ਜੋ ਤੂ ਪਿਆਸਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਸੀਸ ਕਾਟਿ ਕਰਿ ਗੋਇ। ਜਬ ਤੂ ਐਸਾ ਕਰੈਗਾ, ਤਬ ਕਛੁ ਹੋਇ ਤੋ ਹੋਇ॥
ਹਰੀ ਸੇ ਤੂ ਜਨਿ ਹੇਤ ਕਰ, ਕਰ ਹਰੀਜਨ ਸੇ ਹੇਤ। ਮਾਲ ਮੁਲਕ ਹਰੀ ਦੇਤ ਹੈ, ਹਰੀਜਨ ਹਰੀਹੀਂ ਦੇਤ॥
ਪ੍ਰੀਤੀ ਬਹੁਤ ਸੰਸਾਰ ਮੇਂ, ਨਾਨਾ ਬਿਧਿ ਕੀ ਸੋਇ। ਉੱਤਮ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੋ ਜਾਨੀਏ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੇ ਜੋ ਹੋਇ॥
ਗੁਨਵੰਤਾ ਔ ਦ੍ਰਬਯ ਕੀ, ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੈ ਸਬ ਕੋਇ। ਕਬੀਰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੋ ਜਾਨੀਏ, ਇਨ ਤੋਂ ਨਿਆਰੀ ਹੋਇ॥
ਕਬੀਰ ਤਾ ਸੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰੁ, ਜੋ ਨਿਰਬਾਹੈ ਓਰ। ਬਨੈ ਤੋ ਬਿਬਿਧਿ ਨ ਰਾਚੀਏ, ਦੇਖਤ ਲਾਗੈ ਖੋਰ॥
ਕਹਾ ਭਇਓ ਤਨ ਬੀਛੁਰੈ, ਦੂਰਿ ਬਸੇ ਜੇ ਬਾਸ। ਨੈਨਾਹੀਂ ਅੰਤਰ ਪਰਾ, ਪ੍ਰਾਨ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਸ॥
ਜੋ ਹੈ ਜਾ ਕਾ ਭਾਵਤਾ, ਜਬ ਤਬ ਮਿਲਿ ਹੈ ਆਇ। ਤਨ ਮਨ ਤਾਕੋ ਸੌਂਪੀਏ, ਜੋ ਕਬਹੂੰ ਛਾੜਿ ਨ ਜਾਇ॥
ਜਲ ਮੇਂ ਬਸੈ ਕਮੋਦਿਨੀ, ਚੰਦਾ ਬਸੈ ਅਕਾਸ। ਜੋ ਹੈ ਜਾ ਕਾ ਭਾਵਤਾ, ਸੋ ਤਾਹੀ ਕੇ ਪਾਸ॥
ਤਨ ਦਿਖਲਾਵੈ ਆਪਨਾ, ਕਛੂ ਨ ਰਾਖੈ ਗੋਇ। ਜੈਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਮੋਦਿਨੀ, ਐਸੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਜੋ ਹੋਇ॥
ਸਹੀ ਹੇਤ ਹੈ ਤਾਸੁ ਕਾ, ਜਾ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਟੇਕ। ਟੇਕ ਨਿਬਾਹੈ ਦੇਂਹ ਭਰਿ, ਰਹੈ ਸਬਦ ਮਿਲਿ ਏਕ॥
ਪਾਸਾ ਪਕੜਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਾ, ਸਾਰੀ। ਕੀਆ ਸਰੀਰ। ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾਵ ਬਤਾਇਆ, ਖੇਲੈ ਦਾਸ ਕਬੀਰ॥
ਖੇਲ ਜੋ ਮੰਡਾ ਖਿਲਾੜਿ ਸੇ, ਆਨੰਦ ਬੜਾ ਅਘਾਇ। ਅਬ ਪਾਸਾ ਕਾਹੂ ਪਰੌ, ਪ੍ਰੇਮ ਬੰਧਾ ਜੁਗ ਜਾਇ॥
ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੋ ਪੱਤੀਆਂ ਲਿਖੂੰ, ਜੋ ਕਹੂੰ ਹੋਇ ਬਿਦੇਸ। ਤਨ ਮੇਂ ਮਨ ਮੇਂ ਨੈਨ ਮੇਂ, ਤਾ ਕੋ ਕਹਾ ਸੰਦੇਸ॥

Copyright @ 2024 Santmat Sangeet All rights reserved. | Web Development and Designing By WebHopers